Η κυβέρνηση σε οριακό σημείο κάτω από την καθολική αποδοκιμασία των εργαζομένων

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

1/11/2011

Οι σημερινές ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, που δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει έρθει σε οριακό σημείο, έχουν τη σφραγίδα του μαζικού κινήματος και επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι η κυβερνητική μνημονιακή πολιτική πρέπει να ανατραπεί τώρα.

Το τέχνασμα του δημοψηφίσματος, για να αγοράσει για μία ακόμη φορά πολιτικό χρόνο και να αποπροσανατολίσει τους αγώνες των εργαζομένων, πέφτει και αυτό στο κενό.

Οι μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις αλλά και οι πρόσφατες διαδηλώσεις στις 28 Οκτώβρη ήρθαν να επιβεβαιώσουν την καθολική αποδοκιμασία των εργαζομένων και της κοινωνίας στις μνημονιακές κυβερνητικές πολιτικές.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να παρέμβουν στις εξελίξεις, να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν τον αγώνα τους ενάντια σε λύσεις που στοχεύουν να διατηρήσουν το σημερινό πολιτικό σκηνικό, ανεξάρτητα από τις μνημονιακές εκδοχές του.

Στα πλαίσια αυτά η Αυτόνομη Παρέμβαση προτείναμε:

1. Την πραγματοποίηση καταλήψεων στα Υπουργεία και στις Δημόσιες Υπηρεσίες την Παρασκευή 4/11/2011(ημέρα ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση) και την πραγματοποίηση συλλαλητηρίου έξω από τη Βουλή, με βασικό αίτημα την καταψήφιση και ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής της Κυβέρνησης και των πολιτικών, που προωθούνται από Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ.

2. Την πραγματοποίηση καταλήψεων, Γενικών Συνελεύσεων και νέου συλλαλητηρίου την Πέμπτη 10/11/2011.

3. Την πραγματοποίηση αγωνιστικών εκδηλώσεων και συγκεντρώσεων στα πλαίσια του τριήμερου γιορτασμού της 17 Νοεμβρίου, τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στην πορεία, την μετατροπή της ημέρας αυτής σε μέρα πολιτικής δράσης ενάντια στην Κυβερνητική πολιτική.

4. Την κήρυξη 24ωρης Γενικής Απεργίας το τρίτο 10ήμερο του Νοέμβρη.

Η κυβέρνηση σε οριακό σημείο κάτω από την καθολική αποδοκιμασία των εργαζομένων

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

Οι σημερινές ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις, που δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει έρθει σε οριακό σημείο, έχουν τη σφραγίδα του μαζικού κινήματος και επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι η κυβερνητική μνημονιακή πολιτική πρέπει να ανατραπεί τώρα.

Το τέχνασμα του δημοψηφίσματος, για να αγοράσει για μία ακόμη φορά πολιτικό χρόνο και να αποπροσανατολίσει τους αγώνες των εργαζομένων, πέφτει και αυτό στο κενό.

Οι μεγάλες απεργιακές κινητοποιήσεις αλλά και οι πρόσφατες διαδηλώσεις στις 28 Οκτώβρη ήρθαν να επιβεβαιώσουν την καθολική αποδοκιμασία των εργαζομένων και της κοινωνίας στις μνημονιακές κυβερνητικές πολιτικές.

Οι εργαζόμενοι πρέπει να παρέμβουν στις εξελίξεις, να συνεχίσουν και να κλιμακώσουν τον αγώνα τους ενάντια σε λύσεις που στοχεύουν να διατηρήσουν το σημερινό πολιτικό σκηνικό, ανεξάρτητα από τις μνημονιακές εκδοχές του.

Στα πλαίσια αυτά η Αυτόνομη Παρέμβαση προτείναμε:

1. Την πραγματοποίηση καταλήψεων στα Υπουργεία και στις Δημόσιες Υπηρεσίες την Πα-ρασκευή 4/11/2011(ημέρα ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση) και την πραγματοποίηση συλλαλητηρίου έξω από τη Βουλή, με βασικό αίτημα την καταψήφιση και ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής της Κυβέρνησης και των πολιτικών, που προωθούνται από Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔΝΤ.

2. Την πραγματοποίηση καταλήψεων, Γενικών Συνελεύσεων και νέου συλλαλητηρίου την Πέμπτη 10/11/2011.

3. Την πραγματοποίηση αγωνιστικών εκδηλώσεων και συγκεντρώσεων στα πλαίσια του τριήμερου γιορτασμού της 17 Νοεμβρίου, τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων στην πορεία, την μετατροπή της ημέρας αυτής σε μέρα πολιτικής δράσης ενάντια στην Κυβερνητική πολιτική.

4. Την κήρυξη 24ωρης Γενικής Απεργίας το τρίτο 10ήμερο του Νοέμβρη.

1-11-2011

«ΚΟΥΡΕΜΑ»: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΕ ΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«ΚΟΥΡΕΜΑ»: Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΕ ΝΑ ΕΓΚΛΗΜΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΤΑΜΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΩΝ

Αφού επι δεκαετίες, όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις πάντα στο όνομα της καπιταλιστικής ανάπτυξης (χρηματοδότηση επιχειρήσεων, εισφοροδιαφυγή, μαύρη και αδήλωτη εργασία, μερική απασχόληση), αλλά και μέσα από έναν απίστευτο «τζόγο» που αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια με τα χρήματα των εργαζομένων (Χρηματιστήριο, Δομημένα Ομόλογα), λεηλάτησαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία, έρχονται τώρα να διαπράξουν το απίστευτο τελειωτικό έγκλημα σε βάρος της εργατικής τάξης, το οποίο ακούει στο όνομα «κούρεμα».

Κυβέρνηση και Ε.Ε. γνωρίζουν πολύ καλά, ότι το ασφαλιστικό σύστημα είναι ένα σύστημα πολλαπλών πόρων, στο οποίο συνεισφέρουν με δικά τους χρήματα οι εργαζόμενοι και αποτελεί περιουσιακό στοιχείο, όχι μόνο της σημερινής γενιάς αλλά και των μελλοντικών γενεών.

Οι εγκληματικές αποφάσεις της Ε.Ε. για το κούρεμα του δημοσίου χρέους, χωρίς την εξαίρεση των Ασφαλιστικών Ταμείων, θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα στις συντάξεις του ελληνικού λαού.

Οι αρχιτέκτονες αυτών των πολιτικών, έχοντας απέναντί τους μια Κυβέρνηση «νεκρό σώμα» και ένα άθροισμα προθύμων κυβερνητικών αξιωματούχων, προχωρούν χωρίς πολλά – πολλά στις τελικές αποφάσεις που θα σημάνουν το οριστικό τέλος του ασφαλιστικού και των συντάξεων.

Ο λαλίστατος και υπερκινητικός Υπουργός Οικονομικών έσπευσε άμεσα να καθησυχάσει τους μεγαλοτραπεζίτες για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τους, ώστε να μη θιχθούν αυτές από το κούρεμα.

Για το παρόν και το μέλλον όμως των ασφαλιστικών ταμείων τηρεί σιγή ιχθύος, αρεσκόμενος σε γενικόλογες τοποθετήσεις που μοιάζουν ως το πιο σύντομο ανέκδοτο, όταν ομιλεί περί δήθεν στήριξης των ταμείων από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Έναν προϋπολογισμό, τον οποίον η Κυβέρνησή του, τον έχει κάνει ένα ελλειμματικό κουρελόχαρτο, λόγω της βαθιάς ύφεσης και της μη είσπραξης εσόδων και ασφαλιστικών εισφορών, ο οποίος δεν δίνει πια στα Ταμεία ούτε τους θεσμοθετημένους πόρους.

Η εξέλιξη αυτή συνιστά ουσιαστικά μια βίαια, αντιδημοκρατική δήμευση – υπεξαίρεση της περιουσίας των εργαζομένων που φθάνει στα όρια του ποινικά κολάσιμου αδικήματος.

Κλέβουν τα χρήματα μιας ζωής όλων των ασφαλισμένων, οδηγώντας τις συντάξεις σε ελεύθερη πτώση και τους συνταξιούχους σε μια φτώχεια και περιθωριοποίηση χωρίς προηγούμενο.

Αυτό το έγκλημα διαρκείας δεν μπορεί να περάσει. Και δεν θα περάσει.

Ο αγώνας των εργαζομένων, των συνταξιούχων, της νεολαίας και όλων όσων πλήττονται από αυτήν τη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα των Μνημονίων, των δανείων και του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, πρέπει τώρα να συνεχιστεί με επιμονή, ένταση και διάρκεια, ώστε να τους ανατρέψουμε μια ώρα γρηγορότερα !

Απλήρωτοι εργαζόμενοι μετά το "κούρεμα" μισθών 30%!

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΑΥΓΗ" (23/10/2011)

Μορφή χιονοστιβάδας έχουν πάρει το τελευταίο δίμηνο οι μειώσεις μισθών στις εμπορικές επιχειρήσεις και στις επιχειρήσεις παροχής υπηρεσίων, σύμφωνα με στοιχεία της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ). Αρκετές επιχειρήσεις το τελευταίο διάστημα δεν καταβάλουν ακόμα και τους "κουρεμένους" κατά 20% - 30% μισθούς, που έχουν προέλθει κατά κανόνα από (εκβιαστική) μετατροπή της πλήρους απασχόλησης σε μερική ή σε εκ περιτροπής εργασία, και μάλιστα για χρονικά διαστήματα που υπερβαίνουν τους 5-6 μήνες.

Σε ελεύθερη πτώση οι μισθοί σε εμπόριο και υπηρεσίες του ιδιωτικού τομέα, ενώ πολλές επιχειρήσεις προχωρούν σε μη καταβολή δεδουλευμένων

Σύμφωνα με τον οργανωτικό γραμματέα της ΟΙΥΕ Παν. Κυριακούλια, "πρωταθλητές" στις περικοπές είναι οι επιχειρήσεις ταχυμεταφορών (courier), όπου, εκτός των δύο μεγάλων «μητρικών» εταιρειών του χώρου (ACS, Speedex), οι υπόλοιπες, που λειτουργούν με το σύστημα franchise, ουσιαστικά έχουν προχωρήσει σε «ολική στάση πληρωμής μισθών» από το καλοκαίρι και μετά. Ακόμα στις επιχειρήσεις - εργολαβίες καθαρισμού και φύλαξης οι εργοδότες δεν καταβάλλουν μισθούς επικαλούμενοι την "ολική στάση πληρωμών" του Δημοσίου, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι, που κατά κανόνα αμείβονται με 400 ευρώ, να είναι για μήνες απλήρωτοι. Η ίδια κατάσταση επικρατεί σε αρκετές μικρές εμπορικές επιχειρήσεις που δεν έχουν βάλει ακόμα λουκέτο.


Βίαιες μειώσεις μισθών στο λιανεμπόριο
Στον χώρο του λιανεμπορίου, σε πλήρη εξέλιξη είναι μια γενικευμένη προσπάθεια μείωσης των μισθών στα όρια της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (751 ευρώ μεικτά), καθώς αρνούνται να εφαρμόσουν την κλαδική σύμβαση που έχει συμφωνηθεί. Πρόκειται, όπως σημειώνει ο Θάνος Βασιλόπουλος, γραμματέας της ΟΙΥΕ, για «μεγαθήρια» του λιανικού εμπορίου, με μεγάλη ή ικανοποιητική κερδοφορία ακόμα και εντός της κρίσης, και περιλαμβάνει επιχειρήσεις όπως ο Βάρδας (πρόεδρος ΣΕΛΠΕ), ο όμιλος Folli - Follie  (Attica, Καταστήματα Αφορολογήτων Ειδών), Notos - Com, Πλαίσιο, Γερμανός, Jumbo, Κωτσόβολος, Multirama κ.ά. Το αποτέλεσμα είναι σε πρώτη φάση να γίνονται απολύσεις του «ακριβού» προσωπικού της κλαδικής σύμβασης και η πρόσληψη νέων 4ωρης ή 6ωρης εργασίας με τον κατώτατο μισθό της ΕΓΣΣΕ. Στην περίπτωση αυτή, ο μισθός του εργαζόμενου με 4ωρη εργασία στο εμπόριο από τα 459 ευρώ της κλαδικής σύμβασης του εμπορίου (άγαμος χωρίς προϋπηρεσία) διαμορφώνεται στα 376 ευρώ (μείωση 86 ευρώ μηνιαίως ή 20%). Ανάλογη είναι και η μείωση του μισθού για τους εργαζόμενους πλήρους 8ωρης εργασίας.


Ισοπέδωση από την κατάργηση των κλαδικών
Απώλειες από 17% έως 20% έχουν οι εργαζόμενοι στην Sprider Stores, μία από τις λίγες επιχειρήσεις όπου υπεγράφη Ειδική Επιχειρησιακή Σύμβαση. "Αυτό που περιμένουν οι εργοδότες είναι η ψήφιση του άρθου 37 του πολυνομοσχεδίου, με το οποίο καταργείται νομοθετικά η επέκταση των κλαδικών συμβάσεων", τονίζει ο Θ. Βασιλόπουλος, προσθέτοντας: Αποτέλεσμα θα είναι η αποχώρησή τους από τις εργοδοτικές οργανώσεις, ώστε να μην δεσμεύονται από την όποια κλαδική Σύμβαση, έτσι ώστε να μπορούν πια να εφαρμόζουν για το σύνολο του προσωπικού την ΕΓΣΣΕ. Οπως εξηγεί, στην περίπτωση αυτή ένας μέσος «ακριβός» εμποροϋπάλληλος με 30 έτη υπηρεσίας, που αυτή τη στιγμή αμείβεται βάσει της κλαδικής σύμβασης και με τα βασικά επιδόματα γάμου, 10ετούς προϋπηρεσίας και ταμείου με 1.934 ευρώ, θα κοστίζει μόνο 1.037 ευρώ μικτά. Η μείωση δηλαδή μπορεί να φθάνει ακόμα και τα 900 ευρώ!
Αυτή η πολιτική ήδη έχει αρχίσει να εφαρμόζεται σε μια σειρά μεγάλους εργασιακούς χώρους με τη μέθοδο των «εθελοντικών» ατομικών συμβάσεων και χαρακτηριστικά παραδείγματα τελευταία τα καταστήματα Λητώ, τα Alex Πακ και τη Media Markt, η οποία απορροφά ορισμένα καταστήματα της Saturn, που αποχωρεί από την Ελλάδα, «επαναπροσλαμβάνοντας» μέρος των μισθωτών της τελευταίας με τον μισθό της ΕΓΣΣΕ, αφού αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ΣΣΕ που να καλύπτει τις επιχειρήσεις μέλη του ΣΕΛΠΕ. Ο τελευταίος κινδυνεύει να διαλυθεί στην περίπτωση έκδοσης Διαιτητικής Απόφασης που να διατηρεί τα ισχύοντα της κλαδικής σύμβασης του εμπορίου, αφού πολλές από τις επιχειρήσεις - μέλη του θα προτιμήσουν να αποχωρήσουν από αυτόν, ώστε να μην δεσμεύονται για την εφαρμογή της.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

Αναδημοσίευση από την ΑΥΓΗ 16/10/2011

Του Θάνου Βασιλόπουλου*

Καθώς το ασύλληπτης κοινωνικής βαρβαρότητας- νεοφιλελεύθερο πείραμα στη χώρα μας για τη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης και των δημοσίων χρεών καταρρέει με ταχύτατους ρυθμούς, διαλύοντας ταυτόχρονα τα πάντα με τα συνεχή αδιέξοδα μέτρα που παίρνει, με τη διάλυση του κράτους και της οικονομίας, με το ξεπούλημα του συνόλου των δημόσιων - κοινωνικών αγαθών, με την εγκληματική ύφεση, την ανάλγητη λιτότητα και την καταστροφική ανεργία, μια νέα ελπιδοφόρα προοπτική ήδη γεννιέται μπροστά στα μάτια μας.

Καθημερινά, πλέον, η κοινωνία, με εμπροσθοφυλακή τα εργατικά συνδικάτα σε όλους τους χώρους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, κινητοποιείται, αντιστέκεται, μάχεται για την ανατροπή του συνόλου των πολιτικών που επιβάλλουν τρόικα - τοκογλύφοι δανειστές και που εφαρμόζει με θρησκευτική ευλάβεια η κυβέρνηση του Μνημονίου, χρησιμοποιώντας αυταρχισμό, αστυνομική βία, εκβιασμούς, απειλές και «τρομοκρατικές» οιμωγές.

Το περιβόητο πολυνομοσχέδιο της κοινωνικής και εργασιακής εξαθλίωσης έρχεται να βάλει την ταφόπλακα σε όλες τις μεταπολεμικές κατακτήσεις της εργατικής τάξης.

Στον ιδιωτικό τομέα έρχεται ως η προαποφασισμένη συνέχεια της ένταξης της χώρας στο Μηχανισμό Στήριξης βάζοντας την οριστική ταφόπλακα σε αυτό που γνωρίζαμε ως τώρα σαν ελάχιστη εργασιακή προστασία: τις συλλογικές συμβάσεις των αξιοπρεπών μισθών βιοπορισμού των εργαζομένων.

Για να το πετύχουν όμως αυτό, στόχος τους είναι και η αποδυνάμωση και εξαφάνιση των συνδικάτων.

Παγώνοντας, λοιπόν, την επέκταση των κλαδικών ΣΣΕ στο σύνολο του κλάδου λειτουργούν εγκληματικά, ιδίως σε μια οικονομία όπως η ελληνική, όπου οι μικρομεσαίες εταιρείες που απασχολούν κάτω από 10 άτομα, αποτελούν το 95% των επιχειρήσεων στη χώρα μας. Ταυτόχρονα με το νομοσχέδιο δίνεται η δυνατότητα στους εργοδότες να «υπογράφουν» με τα 3/5 του συνόλου των εργαζομένων μια δήθεν «επιχειρησιακή» συλλογική σύμβαση, η οποία και θα ισχύει πλέον υποχρεωτικά έναντι όλων κλαδικών. Όλα αυτά συνιστούν τα απόλυτα εργαλεία επιβολής ατομικών μισθών φτώχειας στα 500 ευρώ!

Αν σε αυτά προσθέσουμε τα ατέλειωτα αντισυνταγματικά χαράτσια και τους κεφαλικούς φόρους, τότε πλέον είναι καθαρό ότι εργαζόμενοι και κοινωνία οδηγούνται σιδηροδέσμιοι σε μια εξαθλίωση χωρίς ιστορικό προηγούμενο.

Η 48ωρη γενική απεργία στις 19 & 20 Οκτωβρίου δεν είναι μια απλή απεργία. Πρόκειται για μια συνολική πολιτική και κοινωνική αντιπαράθεση, η οποία θα κρίνει το ποιος θα ανατρέψει ποιον: η κυβέρνηση την κοινωνία ή η κοινωνία την κυβέρνηση. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα.

Ήδη οι εργαζόμενοι μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία και τις Ομοσπονδίες έχουν ξεπεράσει και τις διχαστικές - διαιρετικές λογικές, αλλά και τις λογικές ενός ψευδορεαλισμού της ακινησίας.

Και θα είναι εκεί μαζικά, ενωτικά και μαχητικά, μαζί με όλους τους χαμένους του Μνημονίου, που πια συνιστούν τη νέα κοινωνική πλειοψηφία, για να επιβάλουν την τελική ανατροπή και τη δρομολόγηση άλλων προοδευτικών λύσεων।

Μέλος διοίκησης της ΓΣΕΕ και γεν. γραμματέας Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΚΦΡΑΣΤΩΝ ΤΩΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΩΝ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Καθημερινά πλέον επιβεβαιώνεται ότι αυτή η Κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τον τόπο και τον λαό.

Με πρόσχημα την κρίση και το χρέος και χωρίς να έχει καμιά πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση, σε συνεργασία με την τρόικα και τους δανειστές προσπαθεί μέσα από συνεχή και αναπαραγόμενα εκβιαστικά διλλήματα και με έναν πρωτόγνωρο αυταρχισμό, που προσπερνά το Κοινοβούλιο, τις συνταγματικές και δημοκρατικές διαδικασίες να καταργήσει κάθε δικαίωμα των εργαζόμενων και της κοινωνίας.

Επιλέγει να κινείται μέσα από μια πολιτική χυδαίων εκβιασμών, διάχυσης του φόβου και της ανασφάλειας για να κρύψει τις αδιέξοδες και καταστροφικές της επιλογές για τη χώρα και τους εργαζόμενους. Έχει συνειδητά επιλέξει να λειτουργήσει ως ο βασικός μηχανισμός ανασυγκρότησης του σκληρού νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και του Κεφαλαίου, σε βάρος των εργαζομένων και της κοινωνίας.

Δε διστάζει να προχωρήσει στο συνοπτικό και χωρίς όρια ξεπούλημα του συνόλου των δημοσίων επιχειρήσεων, καταδικάζοντας οριστικά την ελληνική οικονομία και τον ελληνικό λαό σε μια μόνιμη επώδυνη φτώχεια, ακυρώνοντας τα μοναδικά εργαλεία που θα μπορούσαν να επαναφέρουν την παραγωγική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας και τη δίκαια αναδιανομή των εισοδημάτων. Πρόκειται για πρωτόγνωρο έγκλημα σε βάρος του λαού και της χώρας.

Ταυτόχρονα με τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, υφαρπάζονται ως το 2015 από την εργατική τάξη, τους συνταξιούχους, τα χαμηλά και μεσαία κοινωνικά στρώματα, πάνω από 36,5 δις Ευρώ. Όλα αυτά θα γίνουν με νέα σφαγή των μισθών στο δημόσιο, νέα επώδυνη αύξηση εισφοράς στους συνταξιούχους, δραματική μείωση του εφάπαξ και των επικουρικών συντάξεων, δυσβάσταχτη αύξηση έμμεσων φόρων στα τρόφιμα, στα καύσιμα και στα τέλη κυκλοφορίας. Και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Οι πλειοψηφίες στα συνδικάτα, πρέπει από σήμερα κιόλας να πάψουν να στρουθοκαμηλίζουν, να αναλάβουν την ιστορική τους ευθύνη και να αρχίσουν να οργανώνουν με τη μέγιστη δυνατή συγκέντρωση δυνάμενων, με σύστημα και με επιμονή τον αγώνα συνολικής πολιτικής ανατροπής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Κυβέρνησης και της Τρόικας.

Οφείλουν τώρα, χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς παλινδρομήσεις και χωρίς ηττοπάθεια να διαμορφώσουν τη δική τους ριζοσπαστική διεκδικητική ατζέντα και να δημιουργήσουν το αγωνιστικό πλαίσιο που θα υποδεχθεί την ευρύτερη κοινωνική συμμαχία, τη μόνη ικανή να επιβάλλει στην πράξη την απεμπλοκή από το θανατηφόρο νεοφιλελεύθερο «Μηχανισμό Στήριξης» και τα καταστροφικά του Μνημόνια και να απαλλάξει άμεσα τη χώρα από τη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση και τα συναινετικά της υποκατάστατα.

Στα πρώτα άμεσα και επιτακτικά βήματα, πρέπει να είναι η διοργάνωση μιας μεγάλης πανεργατικής αγωνιστικής κινητοποίησης ενάντια στο εγκληματικό μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, η ανάληψη πρωτοβουλιών για συντονισμό δράσης όλων των δημόσιων επιχειρήσεων που εκποιούνται και καταργούνται καθώς και η παρέμβαση στα ευρωπαϊκά συνδικάτα για διοργάνωση αγωνιστικής δράσης ενόψει της συνόδου Κορυφής.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ: Κυβερνητικός κατήφορος που αποκτά χαρακτηριστικά υπαλληλοποίησης μπροστά στις υπαγορεύσεις της

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αντιμέτωπη συνεχώς με τις αδιέξοδες και καταστροφικές της επιλογές με το να θέσει την χώρα στην ομηρία του Μνημονίου και στις απαιτήσεις της Τρόικας, βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε έναν επικίνδυνο νεοφιλελεύθερο βάλτο, που πνίγει πια το σύνολο της εργατικής τάξης και της κοινωνίας.

Η πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας έχει πια έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας, με την κυβέρνηση να σπεύδει να συγχρονιστεί (ενόψει της εκταμίευσης της 5ης δόσης και της συνέχισης της στήριξης με νέα μνημονιακά δάνεια από το 2012 και μετά) με τις υπαγορεύσεις της Τρόικας, για μαζικές απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα άμεσα και στο στενό δημόσιο τομέα σε ένα μεταγενέστερο στάδιο.

Η συνεχιζόμενη πλήρης και μόνιμη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας μέσα από τη γενικευμένη επιβολή της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης μισθολογικής και εργασιακής ευελιξίας σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, γίνεται προσπάθεια να θεωρηθεί πια ως περίπου δεδομένη και αυτονόητη η οποία ανήκει στο χθες, ενώ ταυτόχρονα η Κυβέρνηση ανοίγει μια νέα εκβιαστική ατζέντα απολύσεων και διάλυσης του δημόσιου τομέα.

Είναι σήμερα εντελώς ξεκάθαρο, ότι η Κυβέρνηση έχει παραδώσει εν λευκώ τα κλειδιά της οικονομίας και της κοινωνίας σε Τρόικα και δανειστές, έχοντας αναλάβει τη «βρώμικη δουλειά» να «ξαλαφρώσει» με κάθε τρόπο και μέσο το δημόσιο τομέα από το εργασιακό «βάρος», προκειμένου αυτός να ξεπουληθεί στο αμέσως προσεχές διάστημα με συνοπτικές διαδικασίες.

Πρόκειται για εγκληματικές νεοφιλελεύθερες επιλογές σε βάρος της μισθωτής εργασίας και του ελληνικού λαού, που εντείνουν όχι μόνο τα καταστροφικά οικονομικά αδιέξοδα, αλλά στερούνται πλέον και κάθε πολιτικής δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Αν απέναντι σε αυτή την πρωτοφανή μαζική επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι και καθώς τα χρονικά όρια στενεύουν δραματικά, οι ηγετικές πλειοψηφίες των συνδικάτων δεν κατανοήσουν ότι από σήμερα κιόλας απαιτείται η επίμονη, μαζική και ενωτική οργάνωση του αγώνα και της ριζοσπαστικής αντίστασης των εργαζομένων, αύριο θα είναι πολύ αργά για να αποκατασταθούν οι οδυνηρές συνέπειες των ρεβανσιστικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Η ηγετική πλειοψηφία του σ.κ. φέρει σήμερα στον ώμο της, τεράστιες ιστορικές ευθύνες και αν δεν αποδεσμευτεί άμεσα από κομματικές – φιλοκυβερνητικές εξαρτήσεις, από συντεχνιακές σκοπιμότητες και διχαστικές λογικές που αποτελούν βαρίδια για τα συνδικάτα, θα βρεθεί μπροστά στη μεγαλύτερη υποχώρηση που θα έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι τα τελευταία 40 χρόνια από το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό.

19/5/2011

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

Αποτέλεσμα της Μνημονιακής πολιτικής, τα εφιαλτικά ποσοστά της ανεργίας και η μετατροπή της αγοράς εργασίας σε «εργασιακό σκλαβοπάζαρο».

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

Οι δραματικές διαστάσεις που παίρνει πλέον η ανεργία στη χώρα μας, η οποία επισήμως αποτυπώνεται από την ΕΛΣΑΤ στο 15,9% (787.229 άτομα), αλλά στην πράξη έχει ήδη ξεπεράσει το 1.000.000 άτομα, είναι το αποτέλεσμα της πιο άγριας νεοφιλελεύθερης αντεργατικής -αντιλαϊκής πολιτικής του Μνημονίου.

Για πρώτη φορά στα χρονικά, το σύνολο των απασχολουμένων της χώρας, είναι μικρότερο από τους άνεργους και μη απασχολούμενους. Η οικονομία και η κοινωνία δεν μπορούν να αντέξουν τέτοια δυσβάσταχτα ποσοστά ανεργίας.

Σήμερα δεν υπάρχει ελληνικό νοικοκυριό που να μην υπάρχει άνεργος και να μην βιώνει τις εφιαλτικές παρενέργειες της ανεργίας, που δεν είναι άλλες από τη φτώχεια, την οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση, τη ψυχολογική καταρράκωση.

Παρ' όλα αυτά, η Κυβέρνηση επιμένει στις νεοφιλελεύθερες αποτυχημένες συνταγές εντείνοντας την καταστολή και τη βία απέναντι στους εργαζόμενους και προετοιμάζοντας το έδαφος για την επιβολή ενός νέου πιο άγριου και καταστροφικού Μνημονίου.

Στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, η Κυβέρνηση ήδη έχει έρθει σε συμφωνία με την Τρόικα, για την πλήρη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων.

Συμφώνησαν:

• Να διευρυνθεί η χρήση συμβάσεων ορισμένου χρόνου και μερικής απασχόλησης.

• Να προωθηθούν οι ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις με στόχο τη περαιτέρω μείωση μισθών.

• Να εφαρμοστεί η αυξομείωση του ωραρίου εργασίας.

• Να προχωρήσει το χρονοδιάγραμμα των παρεμβάσεων στο ασφαλιστικό.

• Να προχωρήσουν οι μειώσεις των επικουρικών συντάξεων.

• Άμεσα να παρουσιαστεί η λίστα (περικοπή) βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων.

Απέναντι σε όλα αυτά, οι εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες πρέπει να ενταθούν και να επιβάλλουν την απεμπλοκή της χώρας από το καταστροφικό Μνημόνιο, δημιουργώντας τις πολιτικές προϋποθέσεις για μια άλλη πορεία της χώρας. Μιας πορείας που προϋποθέτει, την επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους με στόχο τη διαγραφή ενός πολύ μεγάλου μέρους του και την αναπτυξιακή παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με ριζική αναδιανομή εισοδημάτων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.

ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ

Ένας χρόνος Μνημόνιο. Ένας χρόνος νεοφιλελεύθερης κοινωνικής λεηλασίας και βίαιης ανακατανομής του πλούτου σε βάρος των εργαζομένων.

Η συμπλήρωση ενός χρόνου από την ένταξη της χώρας μας στο Μηχανισμό Στήριξης και την εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου Μνημονίου με τις αλλεπάλληλες επικαιροποιήσεις του, βρίσκει το σύνολο του κόσμου της μισθωτής εργασίας, των συνταξιούχων, των νέων και της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, σε μια οδυνηρή και βίαιη φτωχοποίηση, χωρίς σταματημό.

Η οξεία κρίση δανεισμού της χώρας, το δυσβάσταχτο για τον ελληνικό λαό, δημόσιο χρέος που συνειδητά δημιούργησαν και διεύρυναν οι διαδοχικές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μαζί με τα δυσθεώρητα δημόσια ελλείμματα ως αποτέλεσμα της δικομματικής και διαχρονικής λεηλασίας του κράτους, δεν ήταν παρά μόνο η αφορμή για να δείξει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός το πραγματικό του πρόσωπο.

Ένα πρόσωπο αποκρουστικό, σκληρό και ταξικά ανάλγητο, που δεν διστάζει, μπροστά στην ανάγκη διασφάλισης και αναπαραγωγής της κερδοφορίας του Κεφαλαίου, να ρίξει βίαια τους εργαζόμενους και την κοι-νωνία στην φτώχεια, την ανέχεια και την περιθωριοποίηση.

Το σχέδιο της Τρόικα, όπως αποδείχθηκε, αποτέλεσε συνειδητή επιλογή της Κυβέρνησης εντασσόμενη στο πλαίσιο της πιο επιθετικής ανασυγκρότησης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών με την παράλληλη διάσωση των δανειστών της χώρας. Στην κυριολεξία παρέδωσε τα κλειδιά της οικονομίας και μαζί ολόκληρη την κοινωνία, μέσα από το ψευδεπίγραφο τρομοδίλλημα «Μνημόνιο ή Χρεοκοπία», που οδηγεί τελικά σε ένα συνεχές καταστροφικό αδιέξοδο.

Το Μνημόνιο, που παρουσιάστηκε ως φάρμακο, αποδείχτηκε θανατηφόρο δηλητήριο. Ο απολογισμός του ενός χρόνου από την εφαρμογή του, προκαλεί πραγματικά ίλιγγο.

• Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε αντί να μειωθεί, και θα προσεγγίσει στο τέλος του 2011, το 153% του ΑΕΠ και είναι πια μη βιώσιμο.

• Η ύφεση στην οικονομία ξεπέρασε το 6,6% στο δ΄ τρίμηνο του 2010 και θα υπερβεί το 4% το 2011.

• Η επίσημη ανεργία εξακοντίστηκε σε δυσβάσταχτα επίπεδα, με 756.800 ανέργους (15,1%), ενώ η πραγματική ανεργία (ολική και μερική) ξεπερνά τα 1.000.000 άτομα.

Και για να επιτευχθούν τα παραπάνω, θεσπίστηκαν μέτρα 38 δις Ευρώ, που όμως μείωσαν το έλλειμμα μόνο 12 δις €. Από αυτά, τα 8,5 δις κόπηκαν από μισθούς, συντάξεις και δημόσιες επενδύσεις.

Πρόκειται εμφανέστατα για την πιο μεγάλη και βίαια και συνοπτική αναδιανομή του πλούτου σε βάρος των εργαζομένων, που υπήρξε ποτέ στη χώρα μας.

Στο δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ, οι εργαζόμενοι πρώτοι κλήθηκαν να πληρώσουν τα σπασμένα με αλλεπάλληλες νομοθετικές περικοπές μισθών και επιδομάτων, ενώ τα δώρα και τα επιδόματα αδείας ψαλιδίστη-καν στα όρια βοηθήματος. Παράλληλα, η συνέχιση της πολιτικής του Μνημονίου φέρνει νέες βίαιες περικοπές σε δημόσιο και ΔΕΚΟ, μέσα από τη θεσμοθέτηση άμεσα του νέου «μισθολογίου» και την αύξηση των ωρών εργασίας, ενώ προ των πυλών είναι και η γενίκευση όλων των μορφών της ευέλικτης απασχόλησης. Σε συνδυασμό με την πολιτική προσλήψεων 1 προς 5 (αναλογία που θα ανατραπεί και αυτή) και την συνειδητή εξώ-θηση για συνταξιοδότηση, η δημόσια διοίκηση αποψιλώνεται από το ανθρώπινο δυναμικό. Η Παιδεία, η Υγεία και η Κοινωνική Πρόνοια μαζί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση μπήκαν στο προκρούστειο κρεβάτι του μνημονιακού Καλλικράτη, και υποβαθμίζονται σε βαθμό διάλυσης το κοινωνικό κράτος.

Στον ιδιωτικό τομέα, και στο όνομα της βελτίωσης της «ανταγωνιστικότητας» ανατράπηκε το σύνολο σχεδόν του ατομικού και συλλογικού εργατικού δικαίου και ικανοποιήθηκαν όλα τα εργοδοτικά αιτήματα των τελευταίων 20 ετών. Διευκολύνθηκαν οι απολύσεις με την καταβολή της μισής αποζημίωσης ή και καθόλου αποζημίωσης για εργασία έως και 12 μήνες, θεσμοθετήθηκε η εκβιαστική υποχρεωτική μερική απασχόληση και η εκ περιτροπής εργασία, επιτράπηκε η σύναψη ειδικών επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων με όρους χειρότερους από τις κλαδικές, αλλοιώθηκε σε βαθμό αγνώριστο ο ρόλος της Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), έσπασε η ΕΓΣΣΕ για τους νέους, επεκτάθηκε ο δανεισμός των εργαζομένων έως και 3 χρόνια. Με άλλα λόγια, εφαρμόστηκαν κατά γράμμα οι οδηγίες της Τρόικας για θεσμοθέτηση της απόλυτης μισθολογικής και εργασιακής ευε-λιξίας, η οποία σε συνδυασμό με την ύφεση και την απειλή της απόλυσης έχει οδηγήσει σε πραγματικό πετσόκομμα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, μέσα από την εκβιαστική εφαρμογή ατομικών συμβάσεων εργασίας και τη μείωση των ημερών εργασίας.

Στο μέτωπο του ασφαλιστικού και των συντάξεων, η Τρόικα και η Κυβέρνηση φρόντισαν να αυξήσουν δραματικά τα όρια ηλικίας και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, θεσμοθέτησαν νέο ΛΑΦΚΑ (έως και 14%) και πετσόκοψαν τις συντάξεις μαζί με την 13η και 14η σύνταξη. Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης αυξήθηκαν και στο δημόσιο (ειδικά για τις γυναίκες), ενώ ο νέος τρόπος υπολογισμού είναι επαχθέστερος. Ο νέος γύρος προβλέπει την δραματική μείωση των επικουρικών συντάξεων και την ουσιαστική κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών.

Στο μέτωπο των δημόσιων κοινωνικών αγαθών και των κοινωφελών επιχειρήσεων (αρχής γενομέ-νης από τον σιδηρόδρομο και τις αστικές συγκοινωνίες), το Μνημόνιο έφερε μέτρα που οδηγούν στην στοχο-ποίηση, απαξίωση, συρρίκνωση και εν τέλει σε σύντομο χρονικό διάστημα την εκχώρηση τους σε ιδιώτες. Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ διαπομπεύονται και ενοχοποιούνται για τις καταστροφικές πολιτικές των κυβερνήσεων που τις γέμισαν με ελλείμματα και τις διοίκησαν με πελατειακές σχέσεις. Το κράτος, εκχωρεί ακόμα και αυτό το ύστατο και μοναδικό εργαλείο, μιας πιο δίκαιας αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου.

Η δημόσια περιουσία, οι δρόμοι, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, η ενέργεια και η ύδρευση αλλά και η δημόσια γη, είναι έτοιμα να ξεπουληθούν, εντασσόμενα στο βίαιο σχέδιο της είσπραξης των 50 δις Ευρώ για την ικανο-ποίηση των δανειστών της χώρας.

Το Σύμφωνο για το Ευρώ, που αποφάσισε η Ε.Ε. και αποδέχτηκε ασμένως η ελληνική κυβέρνηση, δεν είναι παρά η μονιμοποίηση του Μνημονίου και της διαχρονικής σκληρής ταξικής λιτότητας.

Είναι ολοφάνερο, ότι τίποτε δεν είναι όπως ένα χρόνο πριν.

Το διάστημα αυτό, παρά την ανοχή, την αφωνία και την ακινησία της πλειοψηφικής ηγεσίας του συνδικα-λιστικού κινήματος (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), παρά τη συνειδητή περιχαράκωση και τον απομονωτισμό του ΠΑΜΕ και παρά τις προσπάθειες εκφοβισμού και τρομοκράτησης εκ μέρους της Κυβέρνησης και των ΜΜΕ, αναπτύχθηκαν σημαντικοί εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες με τρεις μαζικές απεργίες, αναδείχθηκαν νέα μαχητικά κοινωνικά κινήματα, ενώ και άλλα κοινωνικά στρώματα που χτυπήθηκαν από το Μνημόνιο εντάχθηκαν σε μια λογική συνολικής πολιτικής ανατροπής του.

Οι υπαρκτές παθογένειες του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και οι πολιτικές κομματικές σκοπιμότητες στο εσωτερικό του, λειτούργησαν και λειτουργούν αρνητικά στην οικοδόμηση μιας λογικής που θα συγκεντρώνει τις μέγιστες δυνατές κοινωνικές δυνάμεις, θα εκφράζει και θα συνενώνει την διαμορφούμενη και συνεχώς διευρυνόμενη πλειοψηφική κοινωνική συμμαχία των χαμένων του Μνημονίου (εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, νέοι, μετανάστες, μικροί και μεσαίοι επαγγελματίες) και μέσα από τους αγώνες θα δώσει πολιτική διέξοδο στο οικονομικό νεοφιλελεύθερο και καταστροφικό αδιέξοδο.

Η υπέρβαση των δυσκολιών αυτών είναι επιτακτική ανάγκη. Η κοινωνία είναι ώριμη και το εργατικό συνδι-καλιστικό κίνημα υπό προϋποθέσεις μπορεί. Η ταχύτητα, η πυκνότητα και η βιαιότητα των ανατροπών, είναι τέτοια που είναι ώρα πια, και το εργατικό κίνημα αλλά και τα επιμέρους κοινωνικά κινήματα να αφήσουν εκτός όλα όσα τους χωρίζουν και να υπηρετήσουν το κοινό στόχο.

Το Συνδικαλιστικό Κίνημα μπορεί και πρέπει να γίνει σημείο αναφοράς και συσπείρωσης ευρύτατων κοινωνικών δυνάμεων με πολιτικά αιτήματα και χαρακτηριστικά.

• Να ηγηθεί του αγώνα για απεμπλοκή της χώρας από το καταστροφικό Μνημόνιο, δημιουργώντας τις πολιτικές προϋποθέσεις για μια άλλη πορεία της χώρας.

• Να δείξει και να παλέψει τις αιτίες που μας οδήγησαν ως εδώ.

• Να απαιτήσει την επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους με στόχο τη διαγραφή ενός πολύ μεγάλου μέρους του και την αναπτυξιακή παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με ριζική αναδιανομή εισοδημάτων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.

Οι εργαζόμενοι δεν χρωστούν τίποτα σ' αυτούς που λεηλάτησαν και λεηλατούν τη χώρα.

ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ Η ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 11 ΜΑΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΕΡΓΙΑ. Διαφορετική στην οργάνωση, το συντονισμό, το περιεχόμενο και τους στόχους της, Πρέπει και μπορεί να δώσει το μήνυμα μιας καθολικής κοινωνικής αντίστασης και διαφορετικής πολιτικής και οικονομικής προοπτικής για τον τόπο και τους εργαζόμενους.

11 ΜΑΗ: ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

Αθήνα, 5 Μαΐου 2011