ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΚΦΡΑΣΤΩΝ ΤΩΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΩΝ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Καθημερινά πλέον επιβεβαιώνεται ότι αυτή η Κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τον τόπο και τον λαό.

Με πρόσχημα την κρίση και το χρέος και χωρίς να έχει καμιά πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση, σε συνεργασία με την τρόικα και τους δανειστές προσπαθεί μέσα από συνεχή και αναπαραγόμενα εκβιαστικά διλλήματα και με έναν πρωτόγνωρο αυταρχισμό, που προσπερνά το Κοινοβούλιο, τις συνταγματικές και δημοκρατικές διαδικασίες να καταργήσει κάθε δικαίωμα των εργαζόμενων και της κοινωνίας.

Επιλέγει να κινείται μέσα από μια πολιτική χυδαίων εκβιασμών, διάχυσης του φόβου και της ανασφάλειας για να κρύψει τις αδιέξοδες και καταστροφικές της επιλογές για τη χώρα και τους εργαζόμενους. Έχει συνειδητά επιλέξει να λειτουργήσει ως ο βασικός μηχανισμός ανασυγκρότησης του σκληρού νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και του Κεφαλαίου, σε βάρος των εργαζομένων και της κοινωνίας.

Δε διστάζει να προχωρήσει στο συνοπτικό και χωρίς όρια ξεπούλημα του συνόλου των δημοσίων επιχειρήσεων, καταδικάζοντας οριστικά την ελληνική οικονομία και τον ελληνικό λαό σε μια μόνιμη επώδυνη φτώχεια, ακυρώνοντας τα μοναδικά εργαλεία που θα μπορούσαν να επαναφέρουν την παραγωγική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας και τη δίκαια αναδιανομή των εισοδημάτων. Πρόκειται για πρωτόγνωρο έγκλημα σε βάρος του λαού και της χώρας.

Ταυτόχρονα με τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, υφαρπάζονται ως το 2015 από την εργατική τάξη, τους συνταξιούχους, τα χαμηλά και μεσαία κοινωνικά στρώματα, πάνω από 36,5 δις Ευρώ. Όλα αυτά θα γίνουν με νέα σφαγή των μισθών στο δημόσιο, νέα επώδυνη αύξηση εισφοράς στους συνταξιούχους, δραματική μείωση του εφάπαξ και των επικουρικών συντάξεων, δυσβάσταχτη αύξηση έμμεσων φόρων στα τρόφιμα, στα καύσιμα και στα τέλη κυκλοφορίας. Και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.

Οι πλειοψηφίες στα συνδικάτα, πρέπει από σήμερα κιόλας να πάψουν να στρουθοκαμηλίζουν, να αναλάβουν την ιστορική τους ευθύνη και να αρχίσουν να οργανώνουν με τη μέγιστη δυνατή συγκέντρωση δυνάμενων, με σύστημα και με επιμονή τον αγώνα συνολικής πολιτικής ανατροπής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Κυβέρνησης και της Τρόικας.

Οφείλουν τώρα, χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς παλινδρομήσεις και χωρίς ηττοπάθεια να διαμορφώσουν τη δική τους ριζοσπαστική διεκδικητική ατζέντα και να δημιουργήσουν το αγωνιστικό πλαίσιο που θα υποδεχθεί την ευρύτερη κοινωνική συμμαχία, τη μόνη ικανή να επιβάλλει στην πράξη την απεμπλοκή από το θανατηφόρο νεοφιλελεύθερο «Μηχανισμό Στήριξης» και τα καταστροφικά του Μνημόνια και να απαλλάξει άμεσα τη χώρα από τη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση και τα συναινετικά της υποκατάστατα.

Στα πρώτα άμεσα και επιτακτικά βήματα, πρέπει να είναι η διοργάνωση μιας μεγάλης πανεργατικής αγωνιστικής κινητοποίησης ενάντια στο εγκληματικό μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, η ανάληψη πρωτοβουλιών για συντονισμό δράσης όλων των δημόσιων επιχειρήσεων που εκποιούνται και καταργούνται καθώς και η παρέμβαση στα ευρωπαϊκά συνδικάτα για διοργάνωση αγωνιστικής δράσης ενόψει της συνόδου Κορυφής.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ: Κυβερνητικός κατήφορος που αποκτά χαρακτηριστικά υπαλληλοποίησης μπροστά στις υπαγορεύσεις της

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αντιμέτωπη συνεχώς με τις αδιέξοδες και καταστροφικές της επιλογές με το να θέσει την χώρα στην ομηρία του Μνημονίου και στις απαιτήσεις της Τρόικας, βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε έναν επικίνδυνο νεοφιλελεύθερο βάλτο, που πνίγει πια το σύνολο της εργατικής τάξης και της κοινωνίας.

Η πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας έχει πια έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας, με την κυβέρνηση να σπεύδει να συγχρονιστεί (ενόψει της εκταμίευσης της 5ης δόσης και της συνέχισης της στήριξης με νέα μνημονιακά δάνεια από το 2012 και μετά) με τις υπαγορεύσεις της Τρόικας, για μαζικές απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα άμεσα και στο στενό δημόσιο τομέα σε ένα μεταγενέστερο στάδιο.

Η συνεχιζόμενη πλήρης και μόνιμη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας μέσα από τη γενικευμένη επιβολή της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης μισθολογικής και εργασιακής ευελιξίας σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, γίνεται προσπάθεια να θεωρηθεί πια ως περίπου δεδομένη και αυτονόητη η οποία ανήκει στο χθες, ενώ ταυτόχρονα η Κυβέρνηση ανοίγει μια νέα εκβιαστική ατζέντα απολύσεων και διάλυσης του δημόσιου τομέα.

Είναι σήμερα εντελώς ξεκάθαρο, ότι η Κυβέρνηση έχει παραδώσει εν λευκώ τα κλειδιά της οικονομίας και της κοινωνίας σε Τρόικα και δανειστές, έχοντας αναλάβει τη «βρώμικη δουλειά» να «ξαλαφρώσει» με κάθε τρόπο και μέσο το δημόσιο τομέα από το εργασιακό «βάρος», προκειμένου αυτός να ξεπουληθεί στο αμέσως προσεχές διάστημα με συνοπτικές διαδικασίες.

Πρόκειται για εγκληματικές νεοφιλελεύθερες επιλογές σε βάρος της μισθωτής εργασίας και του ελληνικού λαού, που εντείνουν όχι μόνο τα καταστροφικά οικονομικά αδιέξοδα, αλλά στερούνται πλέον και κάθε πολιτικής δημοκρατικής νομιμοποίησης.

Αν απέναντι σε αυτή την πρωτοφανή μαζική επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι και καθώς τα χρονικά όρια στενεύουν δραματικά, οι ηγετικές πλειοψηφίες των συνδικάτων δεν κατανοήσουν ότι από σήμερα κιόλας απαιτείται η επίμονη, μαζική και ενωτική οργάνωση του αγώνα και της ριζοσπαστικής αντίστασης των εργαζομένων, αύριο θα είναι πολύ αργά για να αποκατασταθούν οι οδυνηρές συνέπειες των ρεβανσιστικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Η ηγετική πλειοψηφία του σ.κ. φέρει σήμερα στον ώμο της, τεράστιες ιστορικές ευθύνες και αν δεν αποδεσμευτεί άμεσα από κομματικές – φιλοκυβερνητικές εξαρτήσεις, από συντεχνιακές σκοπιμότητες και διχαστικές λογικές που αποτελούν βαρίδια για τα συνδικάτα, θα βρεθεί μπροστά στη μεγαλύτερη υποχώρηση που θα έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι τα τελευταία 40 χρόνια από το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό.

19/5/2011

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

Αποτέλεσμα της Μνημονιακής πολιτικής, τα εφιαλτικά ποσοστά της ανεργίας και η μετατροπή της αγοράς εργασίας σε «εργασιακό σκλαβοπάζαρο».

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

Οι δραματικές διαστάσεις που παίρνει πλέον η ανεργία στη χώρα μας, η οποία επισήμως αποτυπώνεται από την ΕΛΣΑΤ στο 15,9% (787.229 άτομα), αλλά στην πράξη έχει ήδη ξεπεράσει το 1.000.000 άτομα, είναι το αποτέλεσμα της πιο άγριας νεοφιλελεύθερης αντεργατικής -αντιλαϊκής πολιτικής του Μνημονίου.

Για πρώτη φορά στα χρονικά, το σύνολο των απασχολουμένων της χώρας, είναι μικρότερο από τους άνεργους και μη απασχολούμενους. Η οικονομία και η κοινωνία δεν μπορούν να αντέξουν τέτοια δυσβάσταχτα ποσοστά ανεργίας.

Σήμερα δεν υπάρχει ελληνικό νοικοκυριό που να μην υπάρχει άνεργος και να μην βιώνει τις εφιαλτικές παρενέργειες της ανεργίας, που δεν είναι άλλες από τη φτώχεια, την οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση, τη ψυχολογική καταρράκωση.

Παρ' όλα αυτά, η Κυβέρνηση επιμένει στις νεοφιλελεύθερες αποτυχημένες συνταγές εντείνοντας την καταστολή και τη βία απέναντι στους εργαζόμενους και προετοιμάζοντας το έδαφος για την επιβολή ενός νέου πιο άγριου και καταστροφικού Μνημονίου.

Στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, η Κυβέρνηση ήδη έχει έρθει σε συμφωνία με την Τρόικα, για την πλήρη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων.

Συμφώνησαν:

• Να διευρυνθεί η χρήση συμβάσεων ορισμένου χρόνου και μερικής απασχόλησης.

• Να προωθηθούν οι ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις με στόχο τη περαιτέρω μείωση μισθών.

• Να εφαρμοστεί η αυξομείωση του ωραρίου εργασίας.

• Να προχωρήσει το χρονοδιάγραμμα των παρεμβάσεων στο ασφαλιστικό.

• Να προχωρήσουν οι μειώσεις των επικουρικών συντάξεων.

• Άμεσα να παρουσιαστεί η λίστα (περικοπή) βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων.

Απέναντι σε όλα αυτά, οι εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες πρέπει να ενταθούν και να επιβάλλουν την απεμπλοκή της χώρας από το καταστροφικό Μνημόνιο, δημιουργώντας τις πολιτικές προϋποθέσεις για μια άλλη πορεία της χώρας. Μιας πορείας που προϋποθέτει, την επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους με στόχο τη διαγραφή ενός πολύ μεγάλου μέρους του και την αναπτυξιακή παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με ριζική αναδιανομή εισοδημάτων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.

ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ

Ένας χρόνος Μνημόνιο. Ένας χρόνος νεοφιλελεύθερης κοινωνικής λεηλασίας και βίαιης ανακατανομής του πλούτου σε βάρος των εργαζομένων.

Η συμπλήρωση ενός χρόνου από την ένταξη της χώρας μας στο Μηχανισμό Στήριξης και την εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου Μνημονίου με τις αλλεπάλληλες επικαιροποιήσεις του, βρίσκει το σύνολο του κόσμου της μισθωτής εργασίας, των συνταξιούχων, των νέων και της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, σε μια οδυνηρή και βίαιη φτωχοποίηση, χωρίς σταματημό.

Η οξεία κρίση δανεισμού της χώρας, το δυσβάσταχτο για τον ελληνικό λαό, δημόσιο χρέος που συνειδητά δημιούργησαν και διεύρυναν οι διαδοχικές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μαζί με τα δυσθεώρητα δημόσια ελλείμματα ως αποτέλεσμα της δικομματικής και διαχρονικής λεηλασίας του κράτους, δεν ήταν παρά μόνο η αφορμή για να δείξει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός το πραγματικό του πρόσωπο.

Ένα πρόσωπο αποκρουστικό, σκληρό και ταξικά ανάλγητο, που δεν διστάζει, μπροστά στην ανάγκη διασφάλισης και αναπαραγωγής της κερδοφορίας του Κεφαλαίου, να ρίξει βίαια τους εργαζόμενους και την κοι-νωνία στην φτώχεια, την ανέχεια και την περιθωριοποίηση.

Το σχέδιο της Τρόικα, όπως αποδείχθηκε, αποτέλεσε συνειδητή επιλογή της Κυβέρνησης εντασσόμενη στο πλαίσιο της πιο επιθετικής ανασυγκρότησης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών με την παράλληλη διάσωση των δανειστών της χώρας. Στην κυριολεξία παρέδωσε τα κλειδιά της οικονομίας και μαζί ολόκληρη την κοινωνία, μέσα από το ψευδεπίγραφο τρομοδίλλημα «Μνημόνιο ή Χρεοκοπία», που οδηγεί τελικά σε ένα συνεχές καταστροφικό αδιέξοδο.

Το Μνημόνιο, που παρουσιάστηκε ως φάρμακο, αποδείχτηκε θανατηφόρο δηλητήριο. Ο απολογισμός του ενός χρόνου από την εφαρμογή του, προκαλεί πραγματικά ίλιγγο.

• Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε αντί να μειωθεί, και θα προσεγγίσει στο τέλος του 2011, το 153% του ΑΕΠ και είναι πια μη βιώσιμο.

• Η ύφεση στην οικονομία ξεπέρασε το 6,6% στο δ΄ τρίμηνο του 2010 και θα υπερβεί το 4% το 2011.

• Η επίσημη ανεργία εξακοντίστηκε σε δυσβάσταχτα επίπεδα, με 756.800 ανέργους (15,1%), ενώ η πραγματική ανεργία (ολική και μερική) ξεπερνά τα 1.000.000 άτομα.

Και για να επιτευχθούν τα παραπάνω, θεσπίστηκαν μέτρα 38 δις Ευρώ, που όμως μείωσαν το έλλειμμα μόνο 12 δις €. Από αυτά, τα 8,5 δις κόπηκαν από μισθούς, συντάξεις και δημόσιες επενδύσεις.

Πρόκειται εμφανέστατα για την πιο μεγάλη και βίαια και συνοπτική αναδιανομή του πλούτου σε βάρος των εργαζομένων, που υπήρξε ποτέ στη χώρα μας.

Στο δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ, οι εργαζόμενοι πρώτοι κλήθηκαν να πληρώσουν τα σπασμένα με αλλεπάλληλες νομοθετικές περικοπές μισθών και επιδομάτων, ενώ τα δώρα και τα επιδόματα αδείας ψαλιδίστη-καν στα όρια βοηθήματος. Παράλληλα, η συνέχιση της πολιτικής του Μνημονίου φέρνει νέες βίαιες περικοπές σε δημόσιο και ΔΕΚΟ, μέσα από τη θεσμοθέτηση άμεσα του νέου «μισθολογίου» και την αύξηση των ωρών εργασίας, ενώ προ των πυλών είναι και η γενίκευση όλων των μορφών της ευέλικτης απασχόλησης. Σε συνδυασμό με την πολιτική προσλήψεων 1 προς 5 (αναλογία που θα ανατραπεί και αυτή) και την συνειδητή εξώ-θηση για συνταξιοδότηση, η δημόσια διοίκηση αποψιλώνεται από το ανθρώπινο δυναμικό. Η Παιδεία, η Υγεία και η Κοινωνική Πρόνοια μαζί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση μπήκαν στο προκρούστειο κρεβάτι του μνημονιακού Καλλικράτη, και υποβαθμίζονται σε βαθμό διάλυσης το κοινωνικό κράτος.

Στον ιδιωτικό τομέα, και στο όνομα της βελτίωσης της «ανταγωνιστικότητας» ανατράπηκε το σύνολο σχεδόν του ατομικού και συλλογικού εργατικού δικαίου και ικανοποιήθηκαν όλα τα εργοδοτικά αιτήματα των τελευταίων 20 ετών. Διευκολύνθηκαν οι απολύσεις με την καταβολή της μισής αποζημίωσης ή και καθόλου αποζημίωσης για εργασία έως και 12 μήνες, θεσμοθετήθηκε η εκβιαστική υποχρεωτική μερική απασχόληση και η εκ περιτροπής εργασία, επιτράπηκε η σύναψη ειδικών επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων με όρους χειρότερους από τις κλαδικές, αλλοιώθηκε σε βαθμό αγνώριστο ο ρόλος της Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), έσπασε η ΕΓΣΣΕ για τους νέους, επεκτάθηκε ο δανεισμός των εργαζομένων έως και 3 χρόνια. Με άλλα λόγια, εφαρμόστηκαν κατά γράμμα οι οδηγίες της Τρόικας για θεσμοθέτηση της απόλυτης μισθολογικής και εργασιακής ευε-λιξίας, η οποία σε συνδυασμό με την ύφεση και την απειλή της απόλυσης έχει οδηγήσει σε πραγματικό πετσόκομμα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, μέσα από την εκβιαστική εφαρμογή ατομικών συμβάσεων εργασίας και τη μείωση των ημερών εργασίας.

Στο μέτωπο του ασφαλιστικού και των συντάξεων, η Τρόικα και η Κυβέρνηση φρόντισαν να αυξήσουν δραματικά τα όρια ηλικίας και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, θεσμοθέτησαν νέο ΛΑΦΚΑ (έως και 14%) και πετσόκοψαν τις συντάξεις μαζί με την 13η και 14η σύνταξη. Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης αυξήθηκαν και στο δημόσιο (ειδικά για τις γυναίκες), ενώ ο νέος τρόπος υπολογισμού είναι επαχθέστερος. Ο νέος γύρος προβλέπει την δραματική μείωση των επικουρικών συντάξεων και την ουσιαστική κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών.

Στο μέτωπο των δημόσιων κοινωνικών αγαθών και των κοινωφελών επιχειρήσεων (αρχής γενομέ-νης από τον σιδηρόδρομο και τις αστικές συγκοινωνίες), το Μνημόνιο έφερε μέτρα που οδηγούν στην στοχο-ποίηση, απαξίωση, συρρίκνωση και εν τέλει σε σύντομο χρονικό διάστημα την εκχώρηση τους σε ιδιώτες. Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ διαπομπεύονται και ενοχοποιούνται για τις καταστροφικές πολιτικές των κυβερνήσεων που τις γέμισαν με ελλείμματα και τις διοίκησαν με πελατειακές σχέσεις. Το κράτος, εκχωρεί ακόμα και αυτό το ύστατο και μοναδικό εργαλείο, μιας πιο δίκαιας αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου.

Η δημόσια περιουσία, οι δρόμοι, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, η ενέργεια και η ύδρευση αλλά και η δημόσια γη, είναι έτοιμα να ξεπουληθούν, εντασσόμενα στο βίαιο σχέδιο της είσπραξης των 50 δις Ευρώ για την ικανο-ποίηση των δανειστών της χώρας.

Το Σύμφωνο για το Ευρώ, που αποφάσισε η Ε.Ε. και αποδέχτηκε ασμένως η ελληνική κυβέρνηση, δεν είναι παρά η μονιμοποίηση του Μνημονίου και της διαχρονικής σκληρής ταξικής λιτότητας.

Είναι ολοφάνερο, ότι τίποτε δεν είναι όπως ένα χρόνο πριν.

Το διάστημα αυτό, παρά την ανοχή, την αφωνία και την ακινησία της πλειοψηφικής ηγεσίας του συνδικα-λιστικού κινήματος (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), παρά τη συνειδητή περιχαράκωση και τον απομονωτισμό του ΠΑΜΕ και παρά τις προσπάθειες εκφοβισμού και τρομοκράτησης εκ μέρους της Κυβέρνησης και των ΜΜΕ, αναπτύχθηκαν σημαντικοί εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες με τρεις μαζικές απεργίες, αναδείχθηκαν νέα μαχητικά κοινωνικά κινήματα, ενώ και άλλα κοινωνικά στρώματα που χτυπήθηκαν από το Μνημόνιο εντάχθηκαν σε μια λογική συνολικής πολιτικής ανατροπής του.

Οι υπαρκτές παθογένειες του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και οι πολιτικές κομματικές σκοπιμότητες στο εσωτερικό του, λειτούργησαν και λειτουργούν αρνητικά στην οικοδόμηση μιας λογικής που θα συγκεντρώνει τις μέγιστες δυνατές κοινωνικές δυνάμεις, θα εκφράζει και θα συνενώνει την διαμορφούμενη και συνεχώς διευρυνόμενη πλειοψηφική κοινωνική συμμαχία των χαμένων του Μνημονίου (εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, νέοι, μετανάστες, μικροί και μεσαίοι επαγγελματίες) και μέσα από τους αγώνες θα δώσει πολιτική διέξοδο στο οικονομικό νεοφιλελεύθερο και καταστροφικό αδιέξοδο.

Η υπέρβαση των δυσκολιών αυτών είναι επιτακτική ανάγκη. Η κοινωνία είναι ώριμη και το εργατικό συνδι-καλιστικό κίνημα υπό προϋποθέσεις μπορεί. Η ταχύτητα, η πυκνότητα και η βιαιότητα των ανατροπών, είναι τέτοια που είναι ώρα πια, και το εργατικό κίνημα αλλά και τα επιμέρους κοινωνικά κινήματα να αφήσουν εκτός όλα όσα τους χωρίζουν και να υπηρετήσουν το κοινό στόχο.

Το Συνδικαλιστικό Κίνημα μπορεί και πρέπει να γίνει σημείο αναφοράς και συσπείρωσης ευρύτατων κοινωνικών δυνάμεων με πολιτικά αιτήματα και χαρακτηριστικά.

• Να ηγηθεί του αγώνα για απεμπλοκή της χώρας από το καταστροφικό Μνημόνιο, δημιουργώντας τις πολιτικές προϋποθέσεις για μια άλλη πορεία της χώρας.

• Να δείξει και να παλέψει τις αιτίες που μας οδήγησαν ως εδώ.

• Να απαιτήσει την επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους με στόχο τη διαγραφή ενός πολύ μεγάλου μέρους του και την αναπτυξιακή παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με ριζική αναδιανομή εισοδημάτων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.

Οι εργαζόμενοι δεν χρωστούν τίποτα σ' αυτούς που λεηλάτησαν και λεηλατούν τη χώρα.

ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ Η ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 11 ΜΑΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΕΡΓΙΑ. Διαφορετική στην οργάνωση, το συντονισμό, το περιεχόμενο και τους στόχους της, Πρέπει και μπορεί να δώσει το μήνυμα μιας καθολικής κοινωνικής αντίστασης και διαφορετικής πολιτικής και οικονομικής προοπτικής για τον τόπο και τους εργαζόμενους.

11 ΜΑΗ: ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

Αθήνα, 5 Μαΐου 2011

Πανεργατική απεργία 11η Μάη: Μια διαφορετική απεργία είναι αναγκαία.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 11 ΜΑΗ

Απέναντι στη νέα πρωτοφανή επίθεση που έχουν εξαπολύσει η νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και της Τρόικα, σε εργαζόμενους, ανέργους και συνταξιούχους, μέσω του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, αλλά και του «Συμφώνου για το Ευρώ», που «θεσμοθετεί» τη διαρκή λιτότητα και καταδικάζει ολόκληρη την κοινωνία μας στη φτώχεια, η Γενική Πανεργατική Απεργία της 11 ΜΑΗ, ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ.

Η Απεργία της 11ης ΜΑΗ, είναι πια επιτακτική ανάγκη να αποτελέσει την αφετηρία συνάντησης και συσπείρωσης, ευρύτερων και πέραν των συνδικάτων, κοινωνικών και λαϊκών δυνάμεων, επαγγελματικών οργανώσεων που πλήττονται από το Μνημόνιο, των νέων αναδυόμενων κινημάτων, της νεολαίας, των γυναικών και των απλών πολιτών.

Είναι επιτακτική ανάγκη, να αποτελέσει την αφετηρία συγκρότησης μιας νέας κοινωνικής πλειοψηφικής συμμαχίας, που θα βάζει σε κίνηση ολοένα και περισσότερο κόσμο, θα δημιουργεί αποτελεσματικές αντιστάσεις και κοινωνικές άμυνες και θα αποτελέσει εκείνο τον πόλο, που θα δώσει δημοκρατική πολιτική διέξοδο απέναντι, στα καταστροφικά κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα στα οποία μας οδηγεί το μεγάλο κεφάλαιο και οι κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες δυνάμεις στην Ε.Ε. και τη χώρα μας.

Η κυβέρνηση και η Τρόικα τσακίζουν ότι κτίσαμε με αγώνες και θυσίες τις τελευταίες δεκαετίες και καταστρέφουν και τα τελευταία ψήγματα της κοινωνικής συνοχής και της δημοκρατίας. Τσακίζουν μισθούς, συντάξεις, εργασιακές σχέσεις. Τσακίζουν την υγεία, την παιδεία και την Κοινωνική Πρόνοια.

Το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής πολιτικής θα δώσει το τελευταίο χτύπημα σε ότι έχει απομείνει.

Η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και η εμπορευματοποίηση όλων των συλλογικών αγαθών, στην οποία προχωρούν ακάθεκτοι, μας οδηγεί σε ένα νέο μοντέλο κοινωνίας. Ένα μοντέλο γενικευμένης φτώχειας, όπου οι πιο αδύναμοι σπρώχνονται στο περιθώριο και την απόγνωση.

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, καταστρέφουν και τα τελευταία εργαλεία αναδιανομής εισοδημάτων υπέρ των κοινωνικά και οικονομικά αδύναμων, γκρεμίζουν κάθε δυνατότητα παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και ανασυγκροτούν με ρεβανσιστικές διαθέσεις, μια κοινωνία ακραίων ταξικών ανισοτήτων και φτώχειας.

Τα συνδικάτα οφείλουν επιτέλους να βγουν από την ακινησία και την εσωτερική αναδίπλωση. Το συνδικαλιστικό κίνημα τώρα πρέπει να αλλάξει ταχύτητα και προσανατολισμό. Να ανακτήσει την χαμένη αξιοπιστία του και την αυτοπεποίθηση του, αντλώντας από την ιστορική του παρακαταθήκη, ως μπροστάρης των κοινωνικών αγώνων.

Το συνδικαλιστικό κίνημα χρειάζεται να ανοιχτεί σε όλη την κοινωνία. Να συνδεθεί με τα νέα κοινωνικά κινήματα, με όλα εκείνα τα στρώματα που πλήττονται από το Μνημόνιο (ελεύθεροι και μικροί επαγγελματίες), με τη νεολαία, τις γυναίκες, τους μετανάστες και τους συνταξιούχους.

Το συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί και πρέπει να γίνει σημείο αναφοράς και συσπείρωσης ευρύτατων κοινωνικών δυνάμεων με πολιτικά αιτήματα και χαρακτηριστικά. Να ηγηθεί του αγώνα για απεμπλοκή της χώρας από το καταστροφικό Μνημόνιο, δημιουργώντας τις πολιτικές προϋποθέσεις για μια άλλη πορεία της χώρας.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 11Η ΜΑΗ, ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ

ΚΑΙ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

Αθήνα, 20/4/2011

Κλιμάκωση των αγώνων τώρα

Την τακτική της εκτόνωσης, του ροκανίσματος του χρόνου και της αποκλιμάκωσης των κινητοποιήσεων φαίνεται ότι επιλέγει η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ।
Έτσι παρά τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις και τη μεγάλη συμμετοχή που υπήρξε στην απεργία στις 23 Φλεβάρη, που έστειλε σαφές μήνυμα συνέχισης και κλιμάκωσης των αγώνων, το συνδικαλιστικό κίνημα - με ευθύνη των πλειοψηφιών - βρίσκεται "χαμένο στη μετάφραση". Πολύ περισσότερο μάλιστα, την περίοδο που οι εξελίξεις στο επίπεδο της χώρας μας αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα μπροστά στην κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής, προδιαγράφονται δραματικές για τα δικαιώματα των εργαζομένων και της κοινωνίας.

Η Αυτόνομη Παρέμβαση πρότεινε τόσο στην ΑΔΕΔΥ όσο και στη ΓΣΕΕ, μετά την επιτυχία της απεργίας στις 23 Φλεβάρη, τη διαμόρφωση ενός σχεδίου αγωνιστικών παρεμβάσεων και νέα γενική απεργία μπροστά στη Σύνοδο Κορυφής προκειμένου να υπάρξει συνέχιση και κλιμάκωση των κινητοποιήσεων και νικηφόρα προοπτική του αγώνα.

Η ομόφωνη απόφαση-πρόταση της ΑΔΕΔΥ προς τη ΓΣΕΕ για κήρυξη Γενικής απεργίας στο διάστημα 17-22 Μάρτη, αποτελεί θετική εξέλιξη προς αυτή την κατεύθυνση.

Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ πρέπει να επανεξετάσει τη στάση της και να προχωρήσει στην κήρυξη, μαζί με την ΑΔΕΔΥ, νέας γενικής απεργίας, μπροστά στη Σύνοδο Κορυφής, ενάντια στις αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης και της Τρόικα που θέλουν, μέσα και από το προωθούμενο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας, να βάλουν στο γύψο τα δικαιώματα και τις ζωές μας για ολόκληρες δεκαετίες.

4/3/2011

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΕΡΓΙΑ ΣΤΟ 20% ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

4/3/2011

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΝΕΡΓΙΑ ΣΤΟ 20%

ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Η κυνικότητα και η ωμότητα με την οποία ο κοινοτικός επίτροπος Ολι Ρεν, σε ερώτηση του Ευρωβουλευτή Νίκου Χουντή, προανήγγειλε την χωρίς εκπτώσεις, στυγνή εφαρμογή της κυβερνητικής μνημονιακής δέσμευσης για περικοπή των επιδομάτων ανεργίας κατά 500 εκατ. €, με την μέθοδο των εισοδηματικών κριτηρίων, αποδεικνύει ότι η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εκτός από ακραία νεοφιλελεύθερη, είναι και επικίνδυνη για την κοινωνική συνοχή.

Τα δε τελευταία στοιχεία του ΟΑΕΔ, δείχνουν καθαρά ότι ο ρυθμός με τον οποίο η ανεργία καλπάζει με τις μαζικές απολύσεις να λαμβάνουν μορφή χιονοστιβάδας, θα οδηγήσει κυριολεκτικά τον τόπο κατά το επόμενο χρονικό διάστημα σε μια «εσωτερική ανθρωπιστική κρίση» με απρόβλεπτες συνέπειες για την κοινωνία και την οικονομία.

Σήμερα έξι στους δέκα ανέργους, δεν παίρνουν επίδομα ανεργίας, ενώ με την περαιτέρω περικοπή και των 500 εκατ. €, η αναλογία αυτή θα προσεγγίσει το 80% !

Είναι αδιανόητος πια, ο βαθμός, η ταχύτητα και η βιαιότητα με την οποία επιχειρείται η αναδιανομή του πλούτου από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους ανέργους, στο μεγάλο κεφάλαιο και τους εγχώριους και διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς. Κανένα δίχτυ ασφαλείας για τους ανέργους, καμιά κοινωνική προστασία για τους απολυμένους, καμία πρόνοια για την ανακούφιση για το 25% του ενεργού εργατικού δυναμικού, που οδηγείται σιδηροδέσμιο στην φτώχεια και το περιθώριο.

Αυτή η Κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τον τόπο, και μοναδική λύση είναι η ανατροπή της παράλογης, καταστροφικής και αδιέξοδης νεοφιλελεύθερης πολιτικής που επιβάλλουν Μνημόνιο, Τρόικα και μεγάλο κεφάλαιο.

Η Αυτόνομη Παρέμβαση επανειλημμένα έχει κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, για τις τραγικές και εφιαλτικές διαστάσεις που λαμβάνει η ανεργία.

Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, πρέπει επιτέλους να βάλει ψηλά στη διεκδικητική της ατζέντα, τη λήψη άμεσων μέτρων που θα ανακουφίζουν τους ανέργους και θα παρέχουν ένα ελάχιστο πλαίσιο εκτεταμένης κοινωνικής προστασίας.

Διεκδικούμε

- Καμιά περικοπή των πόρων του ΟΑΕΔ, αντίθετα απαιτείται γενναία αύξηση τους, μέσα από τη μεταφορά πόρων από τις δήθεν «ενεργητικές» πολιτικές της στήριξης της εργοδοτικής ευελιξίας.

- Επιδόματα ανεργίας στο 80% του μισθού της ΕΓΣΣΕ

- Καταβολή του επιδόματος για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία

- Στοχευμένα επιπλέον προγράμματα στήριξης των απολυμένων, των νέων, των γυναικών

- Δωρεάν μετακινήσεις για τους ανέργους με τα ΜΜΜ, δωρεάν πρόσβαση σε όλες τις κοινωνικές υπηρεσίες, φθηνά τιμολόγια σε ρεύμα, νερό, τηλεπικοινωνίες.

Οι επιχειρήσεις «NOTOS COM HOLDING» έχουν επιβάλλει ένα απάνθρωπο και αντιδημοκρατικό κανονισμό εργασίας για τους εργαζόμενους

Του Δημήτρη Στρατούλη

Οι επιχειρήσεις «NOTOS COM HOLDING» έχουν επιβάλλει ένα απάνθρωπο και αντιδημοκρατικό κανονισμό εργασίας για τους εργαζόμενους/ες σ' αυτές καταπατώντας κάθε έννοια αξιοπρέπειας τους και συνταγματικής νομιμότητας.

Συγκεκριμένα, ερευνούν σωματικά (!!!) τους υπαλλήλους, κατά κύριο λόγο γυναίκες, κατά την είσοδό, την παραμονή και την έξοδό τους από την εργασία τους, ασκώντας «προληπτική» τρομοκρατία, με το πρόσχημα του «ενδεχομένου» ....κλοπής!!!! Η διαδικασία αυτή είναι απόλυτα εξευτελιστική, γιατί στιγματίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια θεωρώντας δεδομένη την διάπραξη κλοπής από τους εργαζόμενους/ες.

Επιπλέον, σύμφωνα με τον αντιδημοκρατικό κανονισμό εργασίας, σε όλους τους υπαλλήλους στα NOTOS COM HOLDING:

Απαγορεύεται να κρατούν προσωπικές τσάντες, παρά μόνο πολύ μικρές, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να μεταφέρουν στοιχειώδη προσωπικά αντικείμενά τους!

Απαγορεύεται να καθίσουν ακόμα και εάν δεν υπάρχει κανείς πελάτης/σα στον όροφο, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι/ες να πάσχουν από κιρσοφλεβίτιδες.

Απαγορεύεται να ζητήσουν την νόμιμη αποζημίωση για την υπερωριακή τους αμοιβή με απειλή απόλυσης!

Απαγορεύεται να αναπτύσσουν επικοινωνία μεταξύ τους κατά την διάρκεια του ωραρίου τους!

Απαγορεύεται να μιλάνε μεταξύ τους φυσιολογικά (μόνο ψιθυριστά) και

Απαγορεύεται να γελάσουν!

Και να μην έφταναν όλα αυτά πρόσφατα η εργοδοσία υποχρεώνει με ποινή απόλυσης τους εργαζόμενους σε μείωση ημερήσιου ωραρίου κατά 2 ώρες και σε αντίστοιχη μείωση μισθού κατά 20%.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί το Υπουργείο Εργασίας, την αρμόδια επιθεώρηση εργασίας και τον Εισαγγελέα να παρέμβουν άμεσα για να διασφαλίσουν την εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας και του Συντάγματος στους χώρους εργασία της NOTOS COM HOLDING και για να καταλογιστούν οι προβλεπόμενες ποινικές, διοικητικές και αστικές κυρώσεις στους υπευθύνους αυτών των παράνομων αντεργατικών συμπεριφορών.

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ Ν΄ ΑΝΘΙΣΕΙ

Του Αλέκου Καλύβη*

Η απεργιακή κινητοποίηση στις 23 Φεβρουαρίου κατέδειξε τις μεγάλες δυνατότητες του κινήματος όσο και τον κλιμακούμενο αυταρχισμό της εξουσίας, που στην πράξη πλέον οδηγεί σε απαγόρευση των συναθροίσεων

Η απεργία είχε μεγάλη επιτυχία ακόμη και σε μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις στον ιδιωτικό τομέα. Το κλείσιμο των μικρών εμπορικών καταστημάτων έδωσε μια διαφορετική νότα και δημιουργεί τη βάση μιας πιο σταθερής συμμαχίας της εργατικής τάξης με τα μικροαστικά στρώματα. Η κεντρική συγκέντρωση ήταν καλύτερη από αυτήν της 15ης Δεκέμβρη αλλά όχι τόσο μαζική με αυτήν της 5ης Μάη. Στην επαρχία η εικόνα της μαζικότητας ήταν καλύτερη από κάθε άλλη φορά. Τα πιο μαζικά μπλοκ διαδηλωτών ήταν των εργαζομένων που πλήττονται άμεσα από τα κυβερνητικά μέτρα αλλά και αυτά των κινημάτων "δεν πληρώνω", ενώ ήταν πολύς ο κόσμος που κατέβηκε ανοργάνωτα στην πορεία.

Διαμορφώνονται μεγάλες δυνατότητες κλιμάκωσης της πάλης

Το επόμενο διάστημα θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμο και πρέπει να ενταθεί η κοινωνική και πολιτική πίεση. Η κυβέρνηση αισθάνεται απομονωμένη και γίνεται πιο καθαρή όχι μόνο η αναλγησία αλλά και η αποτυχία της πολιτικής της. Ο συντονισμός των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων, η ανάπτυξη πάλης σε τοπικό και κεντρικό επίπεδο πρέπει να περάσει σε νέο επίπεδο οργάνωσης και υλοποίησης. Το μεγαλύτερο προσόν που πρέπει να αποκτηθεί είναι η μαζικότητα και η μαχητικότητα του ίδιου του κινήματος. Αυτό είναι που κυρίως μετρά και όχι η καθαρότητα ή η υπερδραστηριοποίηση κάποιων οργανωμένων μειοψηφιών.

Το κίνημα πρέπει να μάθει να περιφρουρεί τους αγώνες του από τις μικρές ομάδες των γνωστών-αγνώστων, που το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να προβοκάρουν τους αγώνες, να δίνουν πρόσχημα στην κρατική καταστολή να εκδηλώνεται πιο απροκάλυπτα και στην κυβέρνηση να αποπροσανατολίζει και να αποκρύπτει την μαζικότητα και τα αιτήματα των κινητοποιήσεων. Επί τέλους πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να ολοκληρώνουμε τις διαδηλώσεις χωρίς τους τόνους χημικών. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση η οποία διαλύει τις συγκεντρώσεις και αποθαρρύνει τον κόσμο να κατέβει στα συλλαλητήρια.

Επίσης η αριστερά πρέπει να αντιμετωπίζει με μεγαλύτερο σεβασμό την αυτονομία του κινήματος. Να απαλλαγεί από πρακτικές όπου κάποιοι δημιουργούν κομματικές υγειονομικές ζώνες για να μην συγχρωτίζονται οι «πολιτικά καθαροί» με τους «μολυσμένους» εργαζόμενους ή από άλλες που επιλέγουν στελέχη της τα οποία, φορώντας το σαρίκι των εξεγερμένων της Αιγύπτου, φαντασιώνονται μηχανιστική μεταφορά καταστάσεων και παρουσιάζονται ως αυτόκλητοι διοργανωτές των συγκεντρώσεων των συνδικάτων. Είναι απόλυτα θεμιτό και πρέπον να αποφασίσουν οι εργαζόμενοι και το κίνημα το ίδιο να παραμείνουν στο σύνταγμα και να υπογραμμίσουν με μεγαλύτερη ένταση τη διαμαρτυρία τους. Αυτό, όμως, το πραγματοποιείς και αιφνιδιάζεις τον αντίπαλο και δεν το ανακοινώνεις την προηγούμενη μέρα, δίνοντας μάλιστα την ευκαιρία στην εξουσία να σχεδιάσει με την άνεσή της τη διάλυση της συγκέντρωσης.

Αυτή η λογική υποκρύπτει έναν αγχώδη και άγονο ανταγωνισμό μεταξύ των δυνάμεων της αριστεράς που πλήττει το κίνημα αλλά και μια λαθεμένη πολιτική πρακτική που όχι μόνο δεν σέβεται, αλλά παραβιάζει την αυτονομία του μαζικού κινήματος. Η αριστερά δεν έχει αυτό τον ρόλο. Φυσικά έχει κάθε δικαίωμα να παρεμβαίνει με τις θέσεις της, να κρίνει, να ασκεί αυτοτελώς τις πολιτικές της πρωτοβουλίες, να συμμετέχουν τα μέλη της μέσα στο μαζικό κίνημα, να στηρίζει αλλά όχι να καπελώνει από τα πάνω το κίνημα. Επιπλέον η αναγκαία σκληρή κριτική στις πλειοψηφίες των ηγεσιών ιδίως της ΓΣΕΕ δεν μπορεί να οδηγεί σε απαξίωση και των εργατικών θεσμών που απέδειξαν, με τις μεγάλες απεργίες, ότι χωρίς τη συνδρομή αυτών των θεσμών δεν θα μπορούσαν να δημιουργηθούν αυτά τα πολύ μεγάλα γεγονότα.

Συγκρότηση κοινωνικού μετώπου

Σε αυτή τη φάση πρέπει να κλιμακωθούν οι αγώνες. Αυτό δεν έχει σχέση τόσο με την αριθμητική των απεργιών αλλά με την δυναμική μιας πολύμορφης αγωνιστικής δράσης που θα βάζει σε κίνηση εκατοντάδες χιλιάδες κόσμο. Στους χώρους δουλειάς, στις συνοικίες, στις πόλεις, πρέπει να χτίζεται ένα κοινωνικό μέτωπο το οποίο να συντονίζεται με πιο κεντρικές κινητοποιήσεις και απεργίες. Να οικοδομείται από τα κάτω μια αρραγής ενότητα που θα ακυρώνει τις συμβιβαστικές λογικές των δυνάμεων του κυβερνητικού συνδικαλισμού και θα παραμερίζει τις διασπαστικές πρακτικές. Η μάχη κατά του Μνημονίου και της τρόικας χρειάζεται να αναβαθμιστεί με την διαμόρφωση μιας μεγάλης κοινωνικής συμμαχίας που θα εμπλέκει στον κοινό αγώνα εργατικά συνδικάτα, φορείς των μεσαίων στρωμάτων της πόλης και του χωριού που πλήττονται, επιστημονικούς συλλόγους, διανοούμενους, τη νεολαία, τα διάφορα κινήματα που αναπτύσσονται αυτή την περίοδο, όλα αυτά με έναν κεντρικό συντονισμό σε ένα πανελλαδικό δίκτυο και με αποκεντρωμένη δράση.

Τώρα χρειάζεται η άνθηση του κοινωνικού με όρους κινήματος και αυτονομίας. Η οικοδόμηση του πολιτικά εναλλακτικού στο πλαίσιο της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι μια σχετικά αυτοτελής διαδικασία που πρέπει να επηρεάζει και να επηρεάζεται από το κίνημα, να κινείται παράλληλα, να γιγαντώνεται με τη μορφή και το περιεχόμενο ενός πολιτικού ρεύματος που θα δίνει πολιτική διέξοδο στην κοινωνική δυναμική.

Σε αυτή την κρίσιμη φάση, που γίνεται ολοφάνερο το πλήρες αδιέξοδο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών του Μνημονίου, που η κυβέρνηση χάνει κάθε ίχνος πολιτικής νομιμοποίησης αλλά παρόλα αυτά εντείνεται η επίθεση σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, χρειάζεται να βοηθήσουμε το κίνημα να αναπτυχθεί με τους δικούς του όρους. Χρειάζεται να γεμίζουμε συνεχώς την καρδάρα κι όχι να την κλωτσάμε.

* Ο Αλέκος Καλύβης είναι πρώην αναπληρωτής πρόεδρος της ΓΣΕΕ

- Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα ΑΥΓΗ στις 3-2-2011

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ

Η Αυτόνομη Παρέμβαση στα πλαίσια ενημέρωσης των μελών και των φίλων της διοργανώνει εκδήλωση-συζήτηση με θέμα: «Η κρίση, το μνημόνιο και οι επιπτώσεις στις εργασιακές σχέσεις, στα δικαιώματα των εργαζομένων και στο συνδικαλιστικό κίνημα».

Ομιλητές:

Καζάκος Άρις, Καθηγητής Εργατικού Δικαίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, «Οι πρόσφατες νομοθετικές ρυθμίσεις για Σ.Σ.Ε. και ΟΜΕΔ».

Κουζής Γιάννης, Καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, «Το νέο εργασιακό τοπίο με αφορμή το Μνημόνιο».

Καλύβης Αλέκος, Πρώην Αν. Πρόεδρος ΓΣΕΕ, «Για μια νέα στρατηγική των Συνδικάτων».

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Γιώργος Γαβρίλης, Γραμματέας της Αυτόνομης Παρέμβασης.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Αμφιθέατρο της ΓΣΕΕ, την Τετάρτη 9/2/2011 και ώρα 5 το απόγευμα.

Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

23 ΦΛΕΒΑΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΝΟΥΜΕ. ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΧΡΕΟΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ

Εργαζόμενοι εργαζόμενες άνεργοι, νέοι και νέες

Η κυβέρνηση και η Τρόικα συνεχίζουν και εντείνουν την επίθεση στα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα με δραματικές συνέπειες για τους εργαζόμενους και τα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Ταυτόχρονα οι εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση που προωθούν οι Τράπεζες και οι πολυεθνικές και εφαρμόζουν οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στις Βρυξέλλες έχουν μοναδικό στόχο την αύξηση των υπερκερδών των επιχειρήσεων, των τραπεζών και των δανειστών και την κατάργηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Η συνταγματοποίηση του ύψους του χρέους και των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών θέλουν να βάλουν στο γύψο τα εργασιακά δικαιώματα, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε μόνιμη λιτότητα, οδηγούν σε διάλυση τις κοινωνικές υπηρεσίες της υγείας της παιδείας της ασφάλισης..

Στα πλαίσια αυτά το κεφάλαιο και οι κυρίαρχοι κύκλοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση προωθούν κοινές ρυθμίσεις για αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια σε όλη την Ευρώπη, μόνιμη λιτότητα με πάγωμα και μειώσεις μισθών, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και των κοινωνικών παροχών ενώ ταυτόχρονα προωθούν νέα φορολογικά προνόμια για τις επιχειρήσεις και το μεγάλο κεφάλαιο.

Στη χώρα μας η Κυβέρνηση προσπαθεί να εμφανίσει ως «επιτυχία» τις παραπάνω επιλογές και την επαναγορά του χρέους. Αποσιωπά το γεγονός ότι η αναδιάρθρωση του χρέους που προωθεί γίνεται με τους όρους που θέτει το κεφάλαιο και οι δανειστές, Αρνείται να διεκδικήσει επαναδιαπραγμάτευση του χρέους προς όφελος των εργαζομένων και της κοινωνίας οδηγώντας τη χώρα σε μόνιμη εξάρτηση για πολλές δεκαετίες..

Στη χώρα μας βέβαια αυτή η καταστροφική πολιτική έχει ξεκινήσει με την υπογραφή των μνημονίων που οδήγησαν στην δραματική μείωση των μισθών τις μεγάλες ανατροπές στο ασφαλιστικό, στο ξεχαρβάλωμα των συλλογικών συμβάσεων, στην κατάργηση κοινωνικών παροχών και δικαιωμάτων, στην αύξηση της ανεργίας, στη διάλυση των ΜΜΜ, στο φούντωμα της ακρίβειας. Η αποδοχή αυτών των νέων μέτρων, που προωθεί ο Γαλλογερμανικός άξονας και αποδέχεται με μεγάλη ευχαρίστηση η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, θα μας οδηγήσει στην πλήρη περιθωριοποίηση και την ουσιαστική χρεοκοπία.

Θα συνδυαστεί με νέα καταστροφικά μέτρα για τους εργαζόμενους που θα οδηγήσουν την εργατική τάξη και το λαό στην απόλυτη φτώχια. Οδηγούμαστε λοιπόν σε μια κοινωνία φτώχιας και εξαθλίωσης αντίστοιχη με αυτές του τρίτου κόσμου.

Για μια ακόμα φορά πρέπει να πούμε καθαρά ότι το χρέος αυτό δεν είναι δικό μας. Διοχετεύτηκε στις τσέπες των επιχειρήσεων και των μεγαλοεργολάβων με χαρακτηριστικό παράδειγμα την SIEMENS.

Απαιτείται λοιπόν ένα μεγάλο κίνημα αντίστασης σε αυτές τις επιλογές για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι αυτό το χρέος και τις συνέπειες αυτών των πολιτικών που οδηγούν στην πλήρη κατάργηση κάθε εργασιακού και κοινωνικού δικαιώματος.

Η Γενική Απεργία στις 23 Φλεβάρη πρέπει να αποτελέσει ένα σταθμό στον αγώνα για την ανατροπή αυτών των πολιτικών και των νέων κυβερνητικών σχεδιασμών. Είναι ευθύνη των συνδικάτων αλλά και του καθενός από εμάς ξεχωριστά να κάνει δική του υπόθεση αυτή την απεργία.

Στις 23 Φλεβάρη πρέπει να νεκρώσει κάθε παραγωγική δραστηριότητα, να βρεθούμε όλοι στους δρόμους και να ζωντανέψουν οι πλατείας με τη συμμετοχή όλων μας στις συγκεντρώσεις και τα συλλαλητήρια σε όλη τη χώρα.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 23 ΦΛΕΒΑΡΗ

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ (ΟΙΥΕ)

Αθήνα, 25/1/2011

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

Πραγματοποιήθηκε, στις 24/1/2011, στα γραφεία της ΕΣΕΕ, ευρεία σύσκεψη των εργοδοτικών οργανώσεων του Εμπορίου, με τη συμμετοχή και της ΟΙΥΕ, για τα ζητήματα της Κυριακάτικης αργίας και το πλαίσιο λειτουργίας του κλάδου στις νέες συνθήκες.

Για μια ακόμα φορά επαναβεβαιώθηκε δημόσια, ομόφωνα και κατηγορηματικά από το σύνολο του εμπορικού κόσμου και των εργαζομένων ότι, η ΚΥΡΙΑΚΗ – ΑΡΓΙΑ είναι αδιαπραγμάτευτη και ότι σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή ούτε στο ελάχιστο η λειτουργία των καταστημάτων τις Κυριακές !

Είναι λοιπόν απορίας άξιο, ότι το θέμα για λειτουργία των καταστημάτων για 2-3 Κυριακές το χρόνο, εξακολουθεί να συντηρείται και να αναπαράγεται από μερίδα του Τύπου και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, γεγονός που προκαλεί βάσιμες υποψίες σε σχέση με τις σκοπιμότητες και τα συμφέροντα που γίνεται προσπάθεια να εξυπηρετηθούν.

Η Ομοσπονδία μας, επίσης, καταγγέλλει την τακτική των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ, οι οποίοι ζουν και αναπνέουν για να δώσουν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης μια (πλαστή) εικόνα δήθεν «ταξικής» αντίστασης απέναντι στη «μεγαλοεργοδοσία» και «αποχώρησαν» από το χθεσινό διάλογο.

Απλά θυμίζουμε ότι, οι ίδιοι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Σύλλογο Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, είχαν πρόθυμα προσέλθει σε διάλογο με τον Εμπορικό Σύλλογο Αθήνας (ΕΣΑ) στις 12/11/2007, ώστε να συζητήσουν το αίτημά του για λειτουργία των καταστημάτων για 2η Κυριακή κατά την εορταστική περίοδο.

Όσο για τη θέση του ΠΑΜΕ που ζητά κατά ανώτατο όριο 48 ώρες λειτουργίας των καταστημάτων την εβδομάδα, δεν έχουμε παρά να πούμε μπράβο. Αν εφαρμοστεί το 50% των εργαζομένων του κλάδου (δηλαδή πάνω από 200.000 άτομα) θα απολυθούν.

Για την ΟΙΥΕ

Πανστρατιά για την επιτυχία της Απεργίας στις 23 Φεβρουαρίου

Η ΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ,

ΑΛΛΑ ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Σε μια στιγμή που το σύνολο των εργαζομένων της χώρας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα έχει υποστεί την μεγαλύτερη επίθεση όλων των τελευταίων δεκαετιών, το συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας σε επίπεδο συνομοσπονδιών με ευθύνη των παρατάξεων του δικομματισμού και του ΠΑΜΕ, βρίσκεται πίσω από τις ανάγκες του κινήματος αλλά και τις διαθέσεις των εργαζομένων.

Είναι αποκαλυπτικό ότι αντί να γίνουν οι αναγκαίες προσπάθειες και συνθέσεις για τη διαμόρφωση ενός κεντρικού σχεδίου του συνδικαλιστικού κινήματος ενάντια στις πολιτικές της κυβέρνησης και της τρόικα, που με κεντρικές γενικές απεργίες και άλλες κινητοποιήσεις θα δίνει νέα προοπτική στους αγώνες των εργαζομένων, ακολουθούνται τακτικές αποδυνάμωσης της κοινής δράσης και διαίρεσης των εργαζομένων.

Το γαϊτανάκι, που παίχτηκε και συνεχίζει να παίζεται, γύρω από την ημερομηνία της πραγματοποίησης της απεργίας με ευθύνη των παρατάξεων του δικομματισμού και του ΠΑΜΕ, αποσιωπά το ουσιώδες.

Σήμερα μέσα σε έκτακτες συνθήκες, το ουσιαστικό είναι η μέγιστη δυνατή συγκέντρωση και ο συντονισμός των δυνάμεων της εργασίας καθώς και η αξιοποίηση όλων των μορφών πάλης που θα εντάσσονται σε ένα πανεργατικό αγωνιστικό σχεδιασμό με διάρκεια και προοπτική. Ένα σχεδιασμό που θα αντιστρέφει τη φορά των πραγμάτων και θα αποκρούει τα συνεχή κύματα της Μνημονιακής λαίλαπας, της νεοφιλελεύθερης Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, της Τρόικα και του Κεφαλαίου.

Για το λόγο αυτό, οι δυνάμεις της Αυτόνομης Παρέμβασης στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, επέμεναν πεισματικά στην κήρυξη γενικής απεργίας τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο τομέα σε κοινή ημερομηνία, γεγονός που θα διευκολύνει τη μαζική συμμετοχή και την αποτελεσματικότητά της.

Η επιμονή μας αυτή αποκάλυψε τελικά τις μικροπαραταξιακές σκοπιμότητες, τους ανέξοδους ανταγωνισμούς, τις επιζήμιες διαιρέσεις και οδήγησε τελικά στη λήψη απόφασης για γενική απεργία στις23 Φεβρουαρίου.

Πέρα από τις γνωστές τακτικές των δυνάμεων του δικομματισμού εντύπωση μας προκαλεί η τακτική του ΠΑΜΕ, να παίζει τόσο επικίνδυνα με διχαστικές λογικές, εξαντλώντας τη λογική του στο παιχνίδι των εύκολων εντυπώσεων, του καπελώματος, με βασική στόχευση κάθε φορά τη μεγέθυνση του κομματικού του φορέα, αδιαφορώντας από την άλλη για τις αρνητικές συνθήκες που διαμορφώνονται μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα (είναι αποκαλυπτική η τακτική που ακολούθησε αυτό το διάστημα π.χ. ΑΔΕΔΥ).

Η Αυτόνομη Παρέμβαση μαζί με τους εργαζόμενους, μέσα στα πρωτοβάθμια σωματεία, τις δευτεροβάθμιες και τριτοβάθμιες οργανώσεις, θα δώσει με όλες της τις δυνάμεις τον αγώνα για την επιτυχία της Απεργίας στις 23 Φεβρουαρίου.

Οι δημόσιες μεταφορές είναι αγαθό και όχι εμπόρευμα

Η Αυτόνομη Παρέμβαση χαιρετίζει το κίνημα «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ» και συμμετέχει στον Ανοιχτό Συντονισμό Επιβατών Αττικής για την ανάπτυξη ενός μαζικού κινήματος, που συλλογικά διεκδικεί την ακύρωση της αύξησης των εισιτηρίων, αντιτίθενται στη συρρίκνωση των δρομολογίων, στέκεται αλληλέγγυο στους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες.

Τα μέτρα της κυβέρνησης και της τρόϊκα για τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι βάρβαρα, αντεργατικά, αντικοινωνικά και στρέφονται κατά του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα των μεταφορών. Μετατρέπουν τις δημόσιες συγκοινωνίες από δημόσιο- κοινωνικό αγαθό σε εμπόρευμα πολυτελείας, παρεμβαίνουν και αποσαρθρώνουν εργασιακές σχέσεις και δικαιώματα των εργαζομένων.

Η αύξηση των εισιτηρίων, οι μειώσεις και καταργήσεις γραμμών, η έλλειψη πρόβλεψης για ειδική μέριμνα ειδικών ομάδων επιβατών (ΑΜΕΑ, μαθητές, φοιτητές) πλήττει κυρίως τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα, τους νέους, τους ανέργους που κάνουν χρήση των μέσων μεταφοράς

Σε μια περίοδο που οι άνεργοι πλησιάζουν το 1,5 εκατομμύριο, τα εισοδήματα μειώνονται, η φτώχεια φωλιάζει όλο και σε περισσότερα νοικοκυριά, η αύξηση των εισιτηρίων είναι ΩΜΗ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ.

Η Αυτόνομη Παρέμβαση συμμετέχει ενεργά στην Εβδομάδα Δράσης από 1-5 Φλεβάρη «ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΗΝ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ» και καλεί τα συνδικάτα να ενεργοποιηθούν και να πάρουν δυναμικά μέρος. Οι εργαζόμενοι δεν αντέχουν άλλο χαράτσι.

OΧΙ στις αυξήσεις -Πάγωμα των εισιτηρίων - Δικαίωμα όλων των πολιτών στη φθηνή μετακίνηση.

Οι συγκοινωνίες είναι κοινωνικό αγαθό και όχι είδος πολυτελείας.

Να σταματήσουν τα κροκοδείλια δάκρυα για τον Έλληνα φορολογούμενο, για να δικαιολογήσουν τις υπέρογκες αυξήσεις και την ανάθεση των εργασιών στο σκλαβοπάζαρο των αρπακτικών εργολάβων.

Να προβλέπεται και να καταβάλλεται πραγματική επιδότηση των δημόσιων συγκοινωνιών όπως σε όλο τον κόσμο.

Να σταματήσει η διαπόμπευση των εργαζομένων και η παραπλάνηση του Ελληνικού λαού με το μεγάλο ψέμα για τα ελλείμματα που δήθεν δημιούργησαν οι εργαζόμενοι.

Εργαζόμενοι και επιβάτες είμαστε τα τελικά θύματα της υποβάθμισης των συγκοινωνιών.

Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στα μέσα μαζικής μεταφοράς για δημόσιες-σύγχρονες-φθηνές συγκοινωνίες για όλους. Για εργασία με δικαιώματα και αξιοπρέπεια -όχι γενικευμένη εργασιακή ζούγκλα.

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΣΥΣΚΕΨΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΜΕΛΩΝ ΟΙΥΕ

Αθήνα, 10/12/2010

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΣΥΣΚΕΨΗ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΜΕΛΩΝ ΟΙΥΕ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΑΝΟΙΓΜΑ

ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ (12.12.2010) ΚΑΙ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ (15.12.2010)

Πραγματοποιήθηκε χθες, 9.12.2010, με μαζική συμμετοχή συνδικαλιστών, ευρεία σύσκεψη των σωματείων μελών της ΟΙΥΕ στην Αθήνα, για την προετοιμασία και το συντονισμό:

α) της απεργίας της Ομοσπονδίας στον κλάδο του Εμπορίου στην Αθήνα, που έχει προκηρυχθεί για την Κυριακή 12.12.2010, ενάντια στην παράνομη και καταχρηστική απόφαση του Νομάρχη Αθηνών να επιτρέψει τη λειτουργία των καταστημάτων, και

β) την Πανεργατική Γενική Απεργία ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ στις 15.12.2010

Στη σύσκεψη εκφράστηκαν: η μεγάλη αγωνιστική διάθεση των σωματείων από όλους τους εργασιακούς χώρους και η ανάγκη του καλύτερου δυνατού συντονισμού για την προετοιμασία και επιτυχία των απεργιακών κινητοποιήσεων με τη μαζική συμμετοχή των εργαζομένων, ενάντια στην πρωτοφανή ολομέτωπη επίθεση που δέχεται το σύνολο της μισθωτής εργασίας στη χώρα μας από τις ανάλγητες και αντεργατικές πολιτικές του Μνημονίου που υλοποιούν Κυβέρνηση και Τρόικα

Η ΟΙΥΕ και τα σωματεία μέλη της, καλούν τους εργαζόμενους ιδιωτικούς υπάλληλους και τους εμποροϋπαλλήλους να δώσουν μαζικό, ενωτικό, αγωνιστικό παρόν στις απεργίες για:

· Την υπεράσπιση της Κυριακής Αργίας, ενάντια στα σχέδια των μεγάλων πολυεθνικών που θέλουν την κατάργησή της και τη δημιουργία εργαζομένων – λάστιχο.

· Την υπεράσπιση των κλαδικών μας συλλογικών συμβάσεων, ενάντια στην επιχειρούμενη κατάργησή τους από Κυβέρνηση, Τρόικα και εργοδότες, όπου μέσα από το «κόλπο» των επιχειρησιακών συμβάσεων φτωχοποιούν βίαια τους εργαζόμενους πετσοκόβοντας μισθούς και εργασιακά δικαιώματα.

· Για να υπάρχουν δυνατά, αγωνιστικά, ταξικά συνδικάτα σε κάθε κλάδο και σε κάθε εργασιακό χώρο, ενάντια στο Μνημονιακό σχέδιο για την απαξίωση και τη διάλυσή τους

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΑΣ

Ø ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 12.12.2010 ΚΑΙ ΩΡΑ 9.00 π.μ. ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΕΡΜΟΥ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΩΝ

Ø ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 15.12.2010 ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΟΙΥΕ (ΨΑΡΩΝ 2 – ΠΛ. ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗ) ΚΑΙ ΩΡΑ 10.00 ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΙΣ 11.00 ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΑΡΕΩΣ

Για την ΟΙΥΕ

ΣΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΤΡΟΙΚΑΣ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΩΝ ΔΕΚΟ

Αθήνα 10.12.2010

ΣΤΟ ΣΦΑΓΕΙΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΤΡΟΙΚΑΣ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΩΝ ΟΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΩΝ ΔΕΚΟ

Το Μνημόνιο 1, μοιάζει «παιδική χαρά» σε σχέση με το Μνημόνιο 2, που αρχίζει να υλοποιεί με τα γνωστά αισχρά και χυδαία εκβιαστικά διλλήματα της «πτώχευσης» και του κινδύνου για μη εκταμίευση της 4^ης δόσης, το γνωστό τρίδυμο: νεοφιλελεύθερη Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, Τρόικα, ΣΕΒ και μεγαλοεργοδότες. Όσα δικαιώματα των εργαζομένων «περισώθηκαν» από την εφαρμογή του Μνημονίου 1, κατεδαφίζονται από το Μνημόνιο 2, με τρόπο ακόμα πιο βίαιο, ακόμα πιο ανάλγητο, ακόμα πιο βάρβαρο.

Οι μάσκες του «κοινωνικού διαλόγου έπεσαν σε χρόνο μηδέν. Η τρόικα και η μνημονιακή της Κυβέρνηση αποφάσισαν για τα νομοσχέδιά τους. Οι χθεσινές κυβερνητικές αποφάσεις για τις συλλογικές συμβάσεις και τις ΔΕΚΟ, έρχονται ως οδοστρωτήρας που ισοπεδώνει και εξαφανίζει τα πάντα, που διαπομπεύει τους εργαζόμενους φτωχοποιώντας τους με έναν τρόπο αδιανόητο, που αναδιανέμει ρεβανσιστικά τον πλούτο σε όφελος του Κεφαλαίου.

Οι επιχειρησιακές συμβάσεις γίνονται το καλύτερο «όχημα» για τη μείωση χωρίς όρια προς τα κάτω των μισθών των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα. Τα διαχρονικά οράματα των εργοδοτών με επικεφαλής τον ΣΕΒ δικαιώνονται. Οι κλαδικές συλλογικές συμβάσεις καταργούνται, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας θεσμοθετούνται ως το νέο μοντέλο στην αγορά εργασίας, η εκ περιτροπής εργασία, η μερική απασχόληση και η κάθε απίθανη ευελιξία γίνονται υποχρεωτικό καθεστώς όταν το επιθυμεί ο εργοδότης. Οι απολύσεις θα αυξηθούν γεωμετρικά και η ανεργία θα λάβει διαστάσεις που ποτέ δεν γνώρισε η Κοινωνία μας. Το συνδικαλιστικό κίνημα και κατ΄ επέκταση η συλλογική προστασία των μισθωτών, εξοβελίζονται ως εμπόδιο στην νεοφιλελεύθερη «βελτίωση της ανταγωνιστικότητας».

Το προαναγγελθέν νομοσχέδιο για τις ΔΕΚΟ, όπως έχει διαταχτεί από την Τρόικα προωθείται με ταχύτατους ρυθμούς. Για όλα τα δεινά και τα ελλείμματα των ΔΕΚΟ, στοχοποιούνται, διαπομπεύονται και εξοντώνονται αποκλειστικά και μόνο οι εργαζόμενοι Οι μισθοί πετσοκόβονται στη λογική της απόλυτης ισοπέδωσης προς τα κάτω. Οι Συλλογικές Συμβάσεις και οι Κανονισμοί Εργασίας καταργούνται εν ριπή οφθαλμού. Καμιά κουβέντα για τις πελατειακές πρακτικές, τις απίθανες σπατάλες, τη συνεχιζόμενη κακοδιαχείριση, τις προμήθειες, τις υπερτιμολογήσεις και τις υπεργολαβίες στις ΔΕΚΟ. Στόχος είναι οι εργαζόμενοι και όχι η εξυγίανση των δημόσιων οργανισμών.

Η πάλη για πλήρη και χωρίς όρους ανατροπή του Μνημονίου και η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους σε όφελος του λαού και των εργαζομένων είναι τα μόνα αιτήματα που μπορεί να θέσει πια η εργατική τάξη και η κοινωνία.

Η Πανεργατική Γενική Απεργία στις 15.12.2010 πρέπει να είναι η αρχή μιας αντίστροφης πορείας για τον τόπο και τους εργαζόμενους. Η αφετηρία της αντεπίθεσης απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση που δεχόμαστε. Η μαζική, ενωτική και μαχητική συμμετοχή στην ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ αποτελεί την πιο υπεύθυνη στάση όλων μας μπροστά στις ιστορικές προκλήσεις, που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι.

ΣΕ ΟΛΙΣΘΗΡΟ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΤΗΦΟΡΟ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΠΡΟΘΥΜΟ ΣΥΜΜΑΧΟ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ ΓΣΕΕ -ΠΑΣΚΕ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

10/12/2010

ΣΕ ΟΛΙΣΘΗΡΟ ΑΝΤΙΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΤΗΦΟΡΟ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΠΡΟΘΥΜΟ ΣΥΜΜΑΧΟ ΤΗΝ ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ ΓΣΕΕ -ΠΑΣΚΕ

Η νεοφιλελεύθερη Μνημονιακή Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, πάνω στο άγχος της να εκτελέσει άμεσα και με συνοπτικές διαδικασίες τις επιταγές της Τρόικας και του ΣΕΒ για τη βίαια μείωση των μισθών των εργαζομένων μέσα από την εξάρθρωση των κλαδικών ΣΣΕ και την υπερίσχυση χωρίς όρους και προϋποθέσεις των επιχειρησιακών ΣΣΕ», αλλά και τη διάλυση των ΔΕΚΟ μέσω της κατάργησης κάθε μισθολογικού και εργασιακού δικαιώματος, ολισθαίνει σε έναν αντιδημοκρατικό κατήφορο.

Οι μάσκες του κοινωνικού διαλόγου κατέρρευσαν εντός ολίγων ημερών, και η κατάθεση των νομοσχεδίων για τις ΣΣΕ και ΔΕΚΟ με τη διαδικασία του κατεπείγοντος, αποτελεί χτύπημα στη Δημοκρατία και το Κοινοβούλιο. Αυτή η Κυβέρνηση είναι πλέον επικίνδυνη για τα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα.

Το δυστύχημα είναι ότι στην προσπάθεια αυτή, βρίσκει πρόθυμους συμμάχους στο πρόσωπο της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ – ΠΑΣΚΕ, η οποία επιμένει παρά την καθολική κατακραυγή να είναι διαθέσιμος συνομιλητής σε όλα τα επίπεδα. Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ – ΠΑΣΚΕ, φαίνεται ότι ζει σε συνθήκες θερμοκηπίου, δεν ακούει το κοινωνικό βουητό και συνεχίζει να χαριεντίζεται με Κυβέρνηση και εργοδότες, χωρίς καν να δείχνει ότι καταλαβαίνει τα καταστροφικά αποτελέσματα της Μνημονιακής λαίλαπας. Αντ΄ αυτού, επιλέγει να δείξει την «σκληρότητά» και την «αγωνιστικότητά» της απέναντι στην ηγεσία της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αρνούμενη να δει και να αντιμετωπίσει τον πραγματικό εχθρό των εργαζομένων.

ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟ ΤΗΣ ΓΣΕΕ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

4/12/2010

Στο σημερινό Γενικό Συμβούλιο της ΓΣΕΕ, η Αυτόνομη Παρέμβαση με αίσθημα ευθύνης απέναντι στις δραματικές εξελίξεις που δρομολογούνται σε βάρος των εργαζομένων και εκτιμώντας τις οριακές στιγμές που διέρχεται το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, αποφάσισε την αποχώρησή της από το Προεδρείο της ΓΣΕΕ μέχρι το νέο Συνέδριο.

Οι οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις είναι ραγδαίες. Το Μνημόνιο 2 σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του, οδηγώντας τη χώρα σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο.

Η μισθωτή εργασία στοχοποιείται και διαπομπεύεται.

Οι μισθοί και τα στοιχειώδη δικαιώματα των εργαζομένων πετσοκόβονται στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και των διαρθρωτικών αλλαγών. Οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας στέλνονται στη πυρά της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας και το εργατικό δίκαιο καταργείται εν μια νυκτί. Τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα είναι υπό διωγμό. Οι εργαζόμενοι και η κοινωνία μπαίνουν σε ένα γύψο χωρίς επιστροφή.

Αντ’ αυτού η ΓΣΕΕ ως κορυφαία οργάνωση των μισθωτών με ευθύνη της πλειοψηφίας της και για μεγάλο χρονικό διάστημα, είτε στέκει ακίνητη, είτε εμφανίζεται να «διαπραγματεύεται» τους όρους με τους οποίους «η σφαγή των εργαζομένων» θα γίνει με πιο ήπιο τρόπο.

Όλες αυτές οι ενέργειες της ηγεσίας της ΓΣΕΕ στις σημερινές δύσκολες στιγμές για τους εργαζόμενους είναι καταστροφικές και βάζουν τρικλοποδιές στην ανάγκη οργάνωσης και αντίστασης των εργαζομένων.

Οι τελευταίες εξελίξεις υπονομεύουν ακόμη περισσότερο το κύρος, το ρόλο και την διαπραγματευτική ικανότητα της ΓΣΕΕ.

Επιμένουμε να στέλνουμε σαφές μήνυμα προς τους εργαζόμενους ότι το σ.κ. πρέπει να οργανώσει και να μεγαλώσει τις αντιστάσεις του.

Επιμένουμε ότι χρειάζεται η ανάπτυξη ενός μεγάλου μαχητικού και μαζικού μετώπου όλου του σ.κ. ενάντια στο μνημόνιο

Γ’ αυτό το σκοπό χρειάζεται να γίνουν σοβαρά και τολμηρά βήματα όπως:

· Έκτακτο Συνέδριο της ΓΣΕΕ έως τον Μάρτιο του 2011.

· Να προηγηθούν Συνδιασκέψεις σε όλες τις δευτεροβάθμιες οργανώσεις για ουσιαστική συζήτηση και επανατοποθέτηση όλου του σ.κ. για τους «μεταμνημονιακούς» χειρισμούς και την δράση του σ.κ.

· Την αλλαγή προσανατολισμού της στρατηγικής και τακτικής του σ.κ. στις νέες συνθήκες.

· Την προσφυγή στους εργαζόμενους για την εκλογή νέας Διοίκησης

· Στην άμεση ενοποίηση των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ

Τέλος συνεχίζουμε την προετοιμασία της Απεργία στις 15 Δεκέμβρη για την επιτυχία της φιλοδοξώντας να πάρει τα χαρακτηριστικά της μεγάλης Απεργίας της 5 Μάη.

Αθήνα 4/12/2010

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΛΑΔΙΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι απαράδεκτες δεσμεύσεις του Μνημονίου, που επέβαλαν οι μεγαλοτραπεζίτες και οι μεγαλοεργοδότες του ΣΕΒ και τις οποίες προωθεί η Κυβέρνηση, για την κατάργηση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων μέσα από τη θεσμοθέτηση της υπερίσχυσης των επιχειρησιακών συμβάσεων (υποτίθεται για επιχειρήσεις που βρίσκονται σε κίνδυνο ή δυσχέρεια λόγω κρίσης), είναι φανερό ότι έχουν σαν στόχο την επιβολή των ατομικών εργασιακών σχέσεων, των μισθών πείνας για τους εργαζόμενους και των μηδενικών εργατικών δικαιωμάτων μέσα σε μια αγορά εργασίας – ζούγκλα.

Η τυχόν υπερίσχυση (έστω και υπό προϋποθέσεις) των επιχειρησιακών ΣΣΕ, θα αποτελέσει την «κερκόπορτα» για τη συνολική κατάρρευση του συστήματος των συλλογικών συμβάσεων, δημιουργώντας όρους για τον πιο άγριο, χυδαίο και αθέμιτο ανταγωνισμό μεταξύ των επιχειρήσεων σε βάρος των εργαζομένων.

Η εξέλιξη αυτή θα καταστρέψει τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (1-20 άτομα) που ειδικά στον κλάδο του Εμπορίου απασχολούν πάνω από το 75% της απασχόλησης στο συγκεκριμένο κλάδο και θα λειτουργήσει σε όφελος των μεγαλοεπιχειρηματιών και των πολυεθνικών ομίλων, που με «δοτές» επιχειρησιακές συμβάσεις θα εφαρμόζουν άγριο κοινωνικό ντάμπινγκ.

Η ΟΙΥΕ συνάπτει την Εθνική Κλαδική Συλλογική Σύμβαση στο Εμπόριο και η οποία καλύπτει πάνω από 400.000 μισθωτούς, επιστρέφει ως απαράδεκτες τις θέσεις της ΕΣΕΕ, η οποία απαιτεί ευθέως τη μείωση των μισθών των εργαζομένων στα όρια της ΕΓΣΣΕ.

Ζητά, δηλαδή, μέσα από το κόλπο της υπερίσχυσης των επιχειρησιακών συμβάσεων και στο όνομα της κρίσης, οι εργαζόμενοι του Εμπορίου να μην αμείβονται με τα 903 € της κλαδικής σύμβασης, αλλά με τα 740 € της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης!

Επίσης η ΕΣΕΕ, για να το επιβάλει αυτό, ζητά στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις να υπάρχει συμφωνία των 2/3 των εργαζομένων σε αυτές, με την ελπίδα ότι θα υπάρξουν «ομαδοποιημένες» ατομικές συμβάσεις φτώχειας, καταργώντας κάθε έννοια συλλογικών διαπραγματεύσεων.

Θεωρούμε απαράδεκτες αυτές τις θέσεις και αν θέλει η ΕΣΕΕ να εμφανίζεται ως υπεύθυνος κοινωνικός συνομιλητής, της θυμίζουμε ότι εμείς εκπροσωπούμε τουςεργαζόμενους στο εμπόριο και αυτό μας το δικαίωμα δεν το εκχωρούμε σε κανέναν.

Η Ομοσπονδία μας συντασσόμενη με το σύνολο του συνδικαλιστικού κινήματος ζητά να μην υπάρξει καμία υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων και να ισχύουν ως έχουν οι κλαδικές συμβάσεις χωρίς αστερίσκους και προϋποθέσεις.

Για μας η ανατροπή των Κλαδικών Συμβάσεων είναι ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ. Η εργασιακή ειρήνη στο Εμπόριο σύντομα θα αποτελεί ευχάριστη ανάμνηση του παρελθόντος!

Για την ΟΙΥΕ