Ποιοί είμαστε

Τηλ: 210-5239995, 210-5231612, e-mail: p.kyriakoulias@oiye.gr
Η Αυτόνομη Παρέμβαση Ιδιωτικών Υπαλλήλων είναι η ταξική,ριζοσπαστική, ανεξάρτητη, αυτόνομη και μαχητική συνιστώσα των εργαζομένων που δρα στην Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδος (ΟΙΥΕ) και συμμετέχει στη συνδικαλιστική παράταξη Μαχητική Εργατοϋπαλληλική Ταξική Ανατροπή (Μ.Ε.Τ.Α.)

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ, Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΕΚΦΡΑΣΤΩΝ ΤΩΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΩΝ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ

Καθημερινά πλέον επιβεβαιώνεται ότι αυτή η Κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τον τόπο και τον λαό.


Με πρόσχημα την κρίση και το χρέος και χωρίς να έχει καμιά πολιτική και κοινωνική νομιμοποίηση, σε συνεργασία με την τρόικα και τους δανειστές προσπαθεί μέσα από συνεχή και αναπαραγόμενα εκβιαστικά διλλήματα και με έναν πρωτόγνωρο αυταρχισμό, που προσπερνά το Κοινοβούλιο, τις συνταγματικές και δημοκρατικές διαδικασίες να καταργήσει κάθε δικαίωμα των εργαζόμενων και της κοινωνίας.


Επιλέγει να κινείται μέσα από μια πολιτική χυδαίων εκβιασμών, διάχυσης του φόβου και της ανασφάλειας για να κρύψει τις αδιέξοδες και καταστροφικές της επιλογές για τη χώρα και τους εργαζόμενους. Έχει συνειδητά επιλέξει να λειτουργήσει ως ο βασικός μηχανισμός ανασυγκρότησης του σκληρού νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και του Κεφαλαίου, σε βάρος των εργαζομένων και της κοινωνίας.


Δε διστάζει να προχωρήσει στο συνοπτικό και χωρίς όρια ξεπούλημα του συνόλου των δημοσίων επιχειρήσεων, καταδικάζοντας οριστικά την ελληνική οικονομία και τον ελληνικό λαό σε μια μόνιμη επώδυνη φτώχεια, ακυρώνοντας τα μοναδικά εργαλεία που θα μπορούσαν να επαναφέρουν την παραγωγική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας και τη δίκαια αναδιανομή των εισοδημάτων. Πρόκειται για πρωτόγνωρο έγκλημα σε βάρος του λαού και της χώρας.


Ταυτόχρονα με τα μέτρα που ανακοινώθηκαν, υφαρπάζονται ως το 2015 από την εργατική τάξη, τους συνταξιούχους, τα χαμηλά και μεσαία κοινωνικά στρώματα, πάνω από 36,5 δις Ευρώ. Όλα αυτά θα γίνουν με νέα σφαγή των μισθών στο δημόσιο, νέα επώδυνη αύξηση εισφοράς στους συνταξιούχους, δραματική μείωση του εφάπαξ και των επικουρικών συντάξεων, δυσβάσταχτη αύξηση έμμεσων φόρων στα τρόφιμα, στα καύσιμα και στα τέλη κυκλοφορίας. Και ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό.


Οι πλειοψηφίες στα συνδικάτα, πρέπει από σήμερα κιόλας να πάψουν να στρουθοκαμηλίζουν, να αναλάβουν την ιστορική τους ευθύνη και να αρχίσουν να οργανώνουν με τη μέγιστη δυνατή συγκέντρωση δυνάμενων, με σύστημα και με επιμονή τον αγώνα συνολικής πολιτικής ανατροπής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών της Κυβέρνησης και της Τρόικας.


Οφείλουν τώρα, χωρίς καθυστερήσεις, χωρίς παλινδρομήσεις και χωρίς ηττοπάθεια να διαμορφώσουν τη δική τους ριζοσπαστική διεκδικητική ατζέντα και να δημιουργήσουν το αγωνιστικό πλαίσιο που θα υποδεχθεί την ευρύτερη κοινωνική συμμαχία, τη μόνη ικανή να επιβάλλει στην πράξη την απεμπλοκή από το θανατηφόρο νεοφιλελεύθερο «Μηχανισμό Στήριξης» και τα καταστροφικά του Μνημόνια και να απαλλάξει άμεσα τη χώρα από τη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση και τα συναινετικά της υποκατάστατα.


Στα πρώτα άμεσα και επιτακτικά βήματα, πρέπει να είναι η διοργάνωση μιας μεγάλης πανεργατικής αγωνιστικής κινητοποίησης ενάντια στο εγκληματικό μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, η ανάληψη πρωτοβουλιών για συντονισμό δράσης όλων των δημόσιων επιχειρήσεων που εκποιούνται και καταργούνται καθώς και η παρέμβαση στα ευρωπαϊκά συνδικάτα για διοργάνωση αγωνιστικής δράσης ενόψει της συνόδου Κορυφής.


ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ


ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΙΣ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ: Κυβερνητικός κατήφορος που αποκτά χαρακτηριστικά υπαλληλοποίησης μπροστά στις υπαγορεύσεις της

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αντιμέτωπη συνεχώς με τις αδιέξοδες και καταστροφικές της επιλογές με το να θέσει την χώρα στην ομηρία του Μνημονίου και στις απαιτήσεις της Τρόικας, βυθίζεται ολοένα και περισσότερο σε έναν επικίνδυνο νεοφιλελεύθερο βάλτο, που πνίγει πια το σύνολο της εργατικής τάξης και της κοινωνίας.


Η πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας έχει πια έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο και δημοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας, με την κυβέρνηση να σπεύδει να συγχρονιστεί (ενόψει της εκταμίευσης της 5ης δόσης και της συνέχισης της στήριξης με νέα μνημονιακά δάνεια από το 2012 και μετά) με τις υπαγορεύσεις της Τρόικας, για μαζικές απολύσεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα άμεσα και στο στενό δημόσιο τομέα σε ένα μεταγενέστερο στάδιο.


Η συνεχιζόμενη πλήρης και μόνιμη απορρύθμιση της αγοράς εργασίας μέσα από τη γενικευμένη επιβολή της πιο ακραίας νεοφιλελεύθερης μισθολογικής και εργασιακής ευελιξίας σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, γίνεται προσπάθεια να θεωρηθεί πια ως περίπου δεδομένη και αυτονόητη η οποία ανήκει στο χθες, ενώ ταυτόχρονα η Κυβέρνηση ανοίγει μια νέα εκβιαστική ατζέντα απολύσεων και διάλυσης του δημόσιου τομέα.


Είναι σήμερα εντελώς ξεκάθαρο, ότι η Κυβέρνηση έχει παραδώσει εν λευκώ τα κλειδιά της οικονομίας και της κοινωνίας σε Τρόικα και δανειστές, έχοντας αναλάβει τη «βρώμικη δουλειά» να «ξαλαφρώσει» με κάθε τρόπο και μέσο το δημόσιο τομέα από το εργασιακό «βάρος», προκειμένου αυτός να ξεπουληθεί στο αμέσως προσεχές διάστημα με συνοπτικές διαδικασίες.


Πρόκειται για εγκληματικές νεοφιλελεύθερες επιλογές σε βάρος της μισθωτής εργασίας και του ελληνικού λαού, που εντείνουν όχι μόνο τα καταστροφικά οικονομικά αδιέξοδα, αλλά στερούνται πλέον και κάθε πολιτικής δημοκρατικής νομιμοποίησης.


Αν απέναντι σε αυτή την πρωτοφανή μαζική επίθεση που δέχονται οι εργαζόμενοι και καθώς τα χρονικά όρια στενεύουν δραματικά, οι ηγετικές πλειοψηφίες των συνδικάτων δεν κατανοήσουν ότι από σήμερα κιόλας απαιτείται η επίμονη, μαζική και ενωτική οργάνωση του αγώνα και της ριζοσπαστικής αντίστασης των εργαζομένων, αύριο θα είναι πολύ αργά για να αποκατασταθούν οι οδυνηρές συνέπειες των ρεβανσιστικών νεοφιλελεύθερων πολιτικών.


Η ηγετική πλειοψηφία του σ.κ. φέρει σήμερα στον ώμο της, τεράστιες ιστορικές ευθύνες και αν δεν αποδεσμευτεί άμεσα από κομματικές – φιλοκυβερνητικές εξαρτήσεις, από συντεχνιακές σκοπιμότητες και διχαστικές λογικές που αποτελούν βαρίδια για τα συνδικάτα, θα βρεθεί μπροστά στη μεγαλύτερη υποχώρηση που θα έχουν υποστεί οι εργαζόμενοι τα τελευταία 40 χρόνια από το νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό.



19/5/2011



Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2011

Αποτέλεσμα της Μνημονιακής πολιτικής, τα εφιαλτικά ποσοστά της ανεργίας και η μετατροπή της αγοράς εργασίας σε «εργασιακό σκλαβοπάζαρο».

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

Οι δραματικές διαστάσεις που παίρνει πλέον η ανεργία στη χώρα μας, η οποία επισήμως αποτυπώνεται από την ΕΛΣΑΤ στο 15,9% (787.229 άτομα), αλλά στην πράξη έχει ήδη ξεπεράσει το 1.000.000 άτομα, είναι το αποτέλεσμα της πιο άγριας νεοφιλελεύθερης αντεργατικής -αντιλαϊκής πολιτικής του Μνημονίου.


Για πρώτη φορά στα χρονικά, το σύνολο των απασχολουμένων της χώρας, είναι μικρότερο από τους άνεργους και μη απασχολούμενους. Η οικονομία και η κοινωνία δεν μπορούν να αντέξουν τέτοια δυσβάσταχτα ποσοστά ανεργίας.


Σήμερα δεν υπάρχει ελληνικό νοικοκυριό που να μην υπάρχει άνεργος και να μην βιώνει τις εφιαλτικές παρενέργειες της ανεργίας, που δεν είναι άλλες από τη φτώχεια, την οικονομική και κοινωνική περιθωριοποίηση, τη ψυχολογική καταρράκωση.


Παρ' όλα αυτά, η Κυβέρνηση επιμένει στις νεοφιλελεύθερες αποτυχημένες συνταγές εντείνοντας την καταστολή και τη βία απέναντι στους εργαζόμενους και προετοιμάζοντας το έδαφος για την επιβολή ενός νέου πιο άγριου και καταστροφικού Μνημονίου.


Στο πεδίο των εργασιακών σχέσεων, η Κυβέρνηση ήδη έχει έρθει σε συμφωνία με την Τρόικα, για την πλήρη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων.


Συμφώνησαν:


• Να διευρυνθεί η χρήση συμβάσεων ορισμένου χρόνου και μερικής απασχόλησης.


• Να προωθηθούν οι ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις με στόχο τη περαιτέρω μείωση μισθών.


• Να εφαρμοστεί η αυξομείωση του ωραρίου εργασίας.


• Να προχωρήσει το χρονοδιάγραμμα των παρεμβάσεων στο ασφαλιστικό.


• Να προχωρήσουν οι μειώσεις των επικουρικών συντάξεων.


• Άμεσα να παρουσιαστεί η λίστα (περικοπή) βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων.


Απέναντι σε όλα αυτά, οι εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες πρέπει να ενταθούν και να επιβάλλουν την απεμπλοκή της χώρας από το καταστροφικό Μνημόνιο, δημιουργώντας τις πολιτικές προϋποθέσεις για μια άλλη πορεία της χώρας. Μιας πορείας που προϋποθέτει, την επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους με στόχο τη διαγραφή ενός πολύ μεγάλου μέρους του και την αναπτυξιακή παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με ριζική αναδιανομή εισοδημάτων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.



ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ


ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Ένας χρόνος Μνημόνιο. Ένας χρόνος νεοφιλελεύθερης κοινωνικής λεηλασίας και βίαιης ανακατανομής του πλούτου σε βάρος των εργαζομένων.

Η συμπλήρωση ενός χρόνου από την ένταξη της χώρας μας στο Μηχανισμό Στήριξης και την εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου Μνημονίου με τις αλλεπάλληλες επικαιροποιήσεις του, βρίσκει το σύνολο του κόσμου της μισθωτής εργασίας, των συνταξιούχων, των νέων και της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, σε μια οδυνηρή και βίαιη φτωχοποίηση, χωρίς σταματημό.


Η οξεία κρίση δανεισμού της χώρας, το δυσβάσταχτο για τον ελληνικό λαό, δημόσιο χρέος που συνειδητά δημιούργησαν και διεύρυναν οι διαδοχικές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μαζί με τα δυσθεώρητα δημόσια ελλείμματα ως αποτέλεσμα της δικομματικής και διαχρονικής λεηλασίας του κράτους, δεν ήταν παρά μόνο η αφορμή για να δείξει ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός το πραγματικό του πρόσωπο.


Ένα πρόσωπο αποκρουστικό, σκληρό και ταξικά ανάλγητο, που δεν διστάζει, μπροστά στην ανάγκη διασφάλισης και αναπαραγωγής της κερδοφορίας του Κεφαλαίου, να ρίξει βίαια τους εργαζόμενους και την κοι-νωνία στην φτώχεια, την ανέχεια και την περιθωριοποίηση.


Το σχέδιο της Τρόικα, όπως αποδείχθηκε, αποτέλεσε συνειδητή επιλογή της Κυβέρνησης εντασσόμενη στο πλαίσιο της πιο επιθετικής ανασυγκρότησης των νεοφιλελεύθερων πολιτικών με την παράλληλη διάσωση των δανειστών της χώρας. Στην κυριολεξία παρέδωσε τα κλειδιά της οικονομίας και μαζί ολόκληρη την κοινωνία, μέσα από το ψευδεπίγραφο τρομοδίλλημα «Μνημόνιο ή Χρεοκοπία», που οδηγεί τελικά σε ένα συνεχές καταστροφικό αδιέξοδο.


Το Μνημόνιο, που παρουσιάστηκε ως φάρμακο, αποδείχτηκε θανατηφόρο δηλητήριο. Ο απολογισμός του ενός χρόνου από την εφαρμογή του, προκαλεί πραγματικά ίλιγγο.


• Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε αντί να μειωθεί, και θα προσεγγίσει στο τέλος του 2011, το 153% του ΑΕΠ και είναι πια μη βιώσιμο.


• Η ύφεση στην οικονομία ξεπέρασε το 6,6% στο δ΄ τρίμηνο του 2010 και θα υπερβεί το 4% το 2011.


• Η επίσημη ανεργία εξακοντίστηκε σε δυσβάσταχτα επίπεδα, με 756.800 ανέργους (15,1%), ενώ η πραγματική ανεργία (ολική και μερική) ξεπερνά τα 1.000.000 άτομα.


Και για να επιτευχθούν τα παραπάνω, θεσπίστηκαν μέτρα 38 δις Ευρώ, που όμως μείωσαν το έλλειμμα μόνο 12 δις €. Από αυτά, τα 8,5 δις κόπηκαν από μισθούς, συντάξεις και δημόσιες επενδύσεις.


Πρόκειται εμφανέστατα για την πιο μεγάλη και βίαια και συνοπτική αναδιανομή του πλούτου σε βάρος των εργαζομένων, που υπήρξε ποτέ στη χώρα μας.


Στο δημόσιο τομέα και στις ΔΕΚΟ, οι εργαζόμενοι πρώτοι κλήθηκαν να πληρώσουν τα σπασμένα με αλλεπάλληλες νομοθετικές περικοπές μισθών και επιδομάτων, ενώ τα δώρα και τα επιδόματα αδείας ψαλιδίστη-καν στα όρια βοηθήματος. Παράλληλα, η συνέχιση της πολιτικής του Μνημονίου φέρνει νέες βίαιες περικοπές σε δημόσιο και ΔΕΚΟ, μέσα από τη θεσμοθέτηση άμεσα του νέου «μισθολογίου» και την αύξηση των ωρών εργασίας, ενώ προ των πυλών είναι και η γενίκευση όλων των μορφών της ευέλικτης απασχόλησης. Σε συνδυασμό με την πολιτική προσλήψεων 1 προς 5 (αναλογία που θα ανατραπεί και αυτή) και την συνειδητή εξώ-θηση για συνταξιοδότηση, η δημόσια διοίκηση αποψιλώνεται από το ανθρώπινο δυναμικό. Η Παιδεία, η Υγεία και η Κοινωνική Πρόνοια μαζί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση μπήκαν στο προκρούστειο κρεβάτι του μνημονιακού Καλλικράτη, και υποβαθμίζονται σε βαθμό διάλυσης το κοινωνικό κράτος.


Στον ιδιωτικό τομέα, και στο όνομα της βελτίωσης της «ανταγωνιστικότητας» ανατράπηκε το σύνολο σχεδόν του ατομικού και συλλογικού εργατικού δικαίου και ικανοποιήθηκαν όλα τα εργοδοτικά αιτήματα των τελευταίων 20 ετών. Διευκολύνθηκαν οι απολύσεις με την καταβολή της μισής αποζημίωσης ή και καθόλου αποζημίωσης για εργασία έως και 12 μήνες, θεσμοθετήθηκε η εκβιαστική υποχρεωτική μερική απασχόληση και η εκ περιτροπής εργασία, επιτράπηκε η σύναψη ειδικών επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων με όρους χειρότερους από τις κλαδικές, αλλοιώθηκε σε βαθμό αγνώριστο ο ρόλος της Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), έσπασε η ΕΓΣΣΕ για τους νέους, επεκτάθηκε ο δανεισμός των εργαζομένων έως και 3 χρόνια. Με άλλα λόγια, εφαρμόστηκαν κατά γράμμα οι οδηγίες της Τρόικας για θεσμοθέτηση της απόλυτης μισθολογικής και εργασιακής ευε-λιξίας, η οποία σε συνδυασμό με την ύφεση και την απειλή της απόλυσης έχει οδηγήσει σε πραγματικό πετσόκομμα των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, μέσα από την εκβιαστική εφαρμογή ατομικών συμβάσεων εργασίας και τη μείωση των ημερών εργασίας.


Στο μέτωπο του ασφαλιστικού και των συντάξεων, η Τρόικα και η Κυβέρνηση φρόντισαν να αυξήσουν δραματικά τα όρια ηλικίας και τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, θεσμοθέτησαν νέο ΛΑΦΚΑ (έως και 14%) και πετσόκοψαν τις συντάξεις μαζί με την 13η και 14η σύνταξη. Τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης αυξήθηκαν και στο δημόσιο (ειδικά για τις γυναίκες), ενώ ο νέος τρόπος υπολογισμού είναι επαχθέστερος. Ο νέος γύρος προβλέπει την δραματική μείωση των επικουρικών συντάξεων και την ουσιαστική κατάργηση των βαρέων και ανθυγιεινών.


Στο μέτωπο των δημόσιων κοινωνικών αγαθών και των κοινωφελών επιχειρήσεων (αρχής γενομέ-νης από τον σιδηρόδρομο και τις αστικές συγκοινωνίες), το Μνημόνιο έφερε μέτρα που οδηγούν στην στοχο-ποίηση, απαξίωση, συρρίκνωση και εν τέλει σε σύντομο χρονικό διάστημα την εκχώρηση τους σε ιδιώτες. Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ διαπομπεύονται και ενοχοποιούνται για τις καταστροφικές πολιτικές των κυβερνήσεων που τις γέμισαν με ελλείμματα και τις διοίκησαν με πελατειακές σχέσεις. Το κράτος, εκχωρεί ακόμα και αυτό το ύστατο και μοναδικό εργαλείο, μιας πιο δίκαιας αναδιανομής του παραγόμενου πλούτου.


Η δημόσια περιουσία, οι δρόμοι, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, η ενέργεια και η ύδρευση αλλά και η δημόσια γη, είναι έτοιμα να ξεπουληθούν, εντασσόμενα στο βίαιο σχέδιο της είσπραξης των 50 δις Ευρώ για την ικανο-ποίηση των δανειστών της χώρας.


Το Σύμφωνο για το Ευρώ, που αποφάσισε η Ε.Ε. και αποδέχτηκε ασμένως η ελληνική κυβέρνηση, δεν είναι παρά η μονιμοποίηση του Μνημονίου και της διαχρονικής σκληρής ταξικής λιτότητας.


Είναι ολοφάνερο, ότι τίποτε δεν είναι όπως ένα χρόνο πριν.


Το διάστημα αυτό, παρά την ανοχή, την αφωνία και την ακινησία της πλειοψηφικής ηγεσίας του συνδικα-λιστικού κινήματος (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), παρά τη συνειδητή περιχαράκωση και τον απομονωτισμό του ΠΑΜΕ και παρά τις προσπάθειες εκφοβισμού και τρομοκράτησης εκ μέρους της Κυβέρνησης και των ΜΜΕ, αναπτύχθηκαν σημαντικοί εργατικοί και κοινωνικοί αγώνες με τρεις μαζικές απεργίες, αναδείχθηκαν νέα μαχητικά κοινωνικά κινήματα, ενώ και άλλα κοινωνικά στρώματα που χτυπήθηκαν από το Μνημόνιο εντάχθηκαν σε μια λογική συνολικής πολιτικής ανατροπής του.


Οι υπαρκτές παθογένειες του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και οι πολιτικές κομματικές σκοπιμότητες στο εσωτερικό του, λειτούργησαν και λειτουργούν αρνητικά στην οικοδόμηση μιας λογικής που θα συγκεντρώνει τις μέγιστες δυνατές κοινωνικές δυνάμεις, θα εκφράζει και θα συνενώνει την διαμορφούμενη και συνεχώς διευρυνόμενη πλειοψηφική κοινωνική συμμαχία των χαμένων του Μνημονίου (εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, νέοι, μετανάστες, μικροί και μεσαίοι επαγγελματίες) και μέσα από τους αγώνες θα δώσει πολιτική διέξοδο στο οικονομικό νεοφιλελεύθερο και καταστροφικό αδιέξοδο.


Η υπέρβαση των δυσκολιών αυτών είναι επιτακτική ανάγκη. Η κοινωνία είναι ώριμη και το εργατικό συνδι-καλιστικό κίνημα υπό προϋποθέσεις μπορεί. Η ταχύτητα, η πυκνότητα και η βιαιότητα των ανατροπών, είναι τέτοια που είναι ώρα πια, και το εργατικό κίνημα αλλά και τα επιμέρους κοινωνικά κινήματα να αφήσουν εκτός όλα όσα τους χωρίζουν και να υπηρετήσουν το κοινό στόχο.


Το Συνδικαλιστικό Κίνημα μπορεί και πρέπει να γίνει σημείο αναφοράς και συσπείρωσης ευρύτατων κοινωνικών δυνάμεων με πολιτικά αιτήματα και χαρακτηριστικά.


• Να ηγηθεί του αγώνα για απεμπλοκή της χώρας από το καταστροφικό Μνημόνιο, δημιουργώντας τις πολιτικές προϋποθέσεις για μια άλλη πορεία της χώρας.


• Να δείξει και να παλέψει τις αιτίες που μας οδήγησαν ως εδώ.


• Να απαιτήσει την επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους με στόχο τη διαγραφή ενός πολύ μεγάλου μέρους του και την αναπτυξιακή παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με ριζική αναδιανομή εισοδημάτων προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων.


Οι εργαζόμενοι δεν χρωστούν τίποτα σ' αυτούς που λεηλάτησαν και λεηλατούν τη χώρα.




ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΚΑΙ Η ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 11 ΜΑΗ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΕΡΓΙΑ. Διαφορετική στην οργάνωση, το συντονισμό, το περιεχόμενο και τους στόχους της, Πρέπει και μπορεί να δώσει το μήνυμα μιας καθολικής κοινωνικής αντίστασης και διαφορετικής πολιτικής και οικονομικής προοπτικής για τον τόπο και τους εργαζόμενους.


11 ΜΑΗ: ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΑΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ




Αθήνα, 5 Μαΐου 2011

Μετρητής